Η τραγική ιστορία του μικρού Jumaa από το Αφρίν...

Η τραγική ιστορία του μικρού Jumaa από το Αφρίν...

Ο Jumaa Hussein Abdul Qader, ένα αγοράκι τριών ετών από την πόλη του Afrin, τραυματίστηκε από τις τουρκικές βόμβες ενώ η οικογένειά του προσπαθούσε να διαφύγει από την περιοχή Raju κατά τη διάρκεια μιας τουρκικής στρατιωτικής επιχείρησης.

Μετακόμισε, μαζί με όσα από τα μέλη της οικογένειάς του κατάφεραν να σωθούν από τις βόμβες, στην πόλη του Χαλεπίου, μετά από ένα μακρύ ταξίδι και τώρα ζουν στην γειτονιά του Σεΐχη Μακούντ κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Η μητέρα του ζητάει να μάθει σε τι έφταιξε το παιδί της όπως επίσης και σε τι έφταιξαν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς της που σκοτώθηκαν στο βομβαρδισμό του μίνι λεωφορείου που τους μετέφερε, σκοτώνοντας 17 από τους 21 επιβάτες, όλους άμαχους και απλούς πολίτες.

Τον Μάρτιο του 2018, όταν ο τουρκικός βομβαρδισμός στην περιοχή του Αφρίν εντατικοποιήθηκε, 21 άνθρωποι πήραν ένα μίνι λεωφορείο και άφησαν το χωριό Ashunah στην περιοχή Bulbul με κατεύθυνση το Αφρίν, μέσα από χωματόδρομους και μέσα από το χωριό Barbanna στο Raju. Το λεωφορείο τους έγινε στόχος ενός drone κοντά στο σχολείο του χωριού με τους επιβάτες του να μετατρέπονται σε μάζα φωτιάς. Μόνο 4 από τα 21 άτομα κατάφεραν να επιβιώσουν, συμπεριλαμβανομένου του μικρού παιδιού, το οποίο έχασε την όρασή του, παρά την περίθαλψή του στην περιοχή Al Shahba στην επαρχία του Aleppo, γιατί δυστυχώς οι συνθήκες μετακίνησης εν μέσω βομβαρδισμων και η απουσία του κατάλληλου εξοπλισμού δεν επέτρεψαν στους γιατρούς να ολοκληρώσουν τη θεραπεία και να αποκαταστήσουν τη σοβαρή βλάβη του προσώπου.

«Τους γνωρίζω προσωπικά έναν προς έναν. Όλοι οι επιβάτες και ο οδηγός ήταν επίσης άνθρωποι της περιοχής μου... Ήμουν στο νοσοκομείο όταν τους περιέθαλπταν... Το ίδιο το αυτοκίνητο πέρασε από αυτό το δρόμο δύο φορές την ίδια μέρα και την τρίτη φορά ένα μη επανδρωμένο εναέριο όχημα έριξε μια βόμβα που εξερράγη στα αριστερά του δρόμου... Αυτή ήταν η μόνη διαδρομή από το Raju στο Afrin ... Θείεεε...Θείεεε.... Που είσαι πατέραααα;; Φωνές ακούγονταν παντού.»

Ένα μικρό παιδί που αγκαλιάζει τα πόδια μου στους δρόμους της περιοχής Ashrafieh του Χαλεπίου. O τρίχρονος Jumaa έχει ήδη ζήσει την ανθρώπινη ασχήμια και την απληστία, φοβούμενος το σκοτάδι και τρέμοντας στα πόδια μου με όλη την αθωότητα και τον αυθορμητισμό αυτής της τρυφερής ηλικίας, αναζητώντας τον χαμένο πατέρα του, αναζητώντας την οικογένειά του και την αξιοπρέπεια μιας πατρίδας που φέρει στη μνήμη της τόσες αιματηρές τραγωδίες και που ζει καθημερινά σε αγωνία και διαπιστώνει από πρώτο χέρι το τι θα πει ανθρώπινη κτηνωδία εν καιρώ πολέμου...