Η Theresa May πρέπει να τηρήσει αυτά που δήλωσε για τους απεργούς πείνας

Η Theresa May πρέπει να τηρήσει αυτά που δήλωσε για τους απεργούς πείνας

Κατά τις ερωτήσεις προς την Πρωθυπουργό στις 8 Μαΐου, η Theresa May ρωτήθηκε εάν θα παρέμβει στις συνεχιζόμενες απεργίες πείνας των Κούρδων στο Ηνωμένο Βασίλειο και στο εξωτερικό. Και υποσχέθηκε να ενθαρρύνει τους Τούρκους συμμάχους της να «προασπίσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα». Αλλά τώρα πρέπει να αποδείξει ότι τα λόγια της δεν είναι του αέρα.

Η βουλευτής της Plaid Cymru, Liz Saville Roberts, αμφισβήτησε την πρωθυπουργό ως προς το ότι θα αναλάβει δράση για το θέμα που είναι «επείγουσας ανάγκης», δεδομένης της κρίσιμης κατάστασης των Κούρδων απεργών πείνας. Μεταξύ αυτών που βρίσκονται σε απεργία πείνας είναι και ο Ilhan Sis (επίσης γνωστό ως Imam) στο Newport. Ο Sis βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην 143η ημέρα της επ'αόριστον απεργίας πείνας του και, όπως έγραψε πρόσφατα ο φίλος του, «είναι κοντά στον θάνατο». Οι απεργοί ζητούν η Βρετανία να ασκήσει πίεση στην τουρκική κυβέρνηση για τις άθλιες συνθήκες φυλάκισης του Κούρδου ηγέτη Abdullah Öcalan.

 

"Κάντε το Westminster να ακούσει!"

Η Saville Roberts υπογράμμισε ότι αυτή και 49 Ουαλοί βουλευτές  του Wesh Assembly έχουν «γράψει προς τον Υπουργό Εξωτερικών, ζητώντας του να ασκήσει πίεση στην Τουρκία για να διαφυλάξει τα ανθρώπινα δικαιώματα των Κούρδων. Συνέχισε: «
Είμαι πεπεισμένη ότι η πρωθυπουργός αντιλαμβάνεται τον επείγοντα χαρακτήρα και τη σοβαρότητα της κατάστασης. Θα δεσμευτεί να παρέμβει;»

Όπως έγραψε στο τουίττερ το Plaid Cymru (ΣτΜ: σοσιαλδημοκρατικό κόμμα στην Ουαλλία), ελπίζει ότι αυτό το μήνυμα μπορεί να «κάνει το Westminster να ακούσει».

 

Οι απεργίες πείνας

Χιλιάδες φυλακισμένοι σε όλη την Τουρκία βρίσκονται σε απεργία πείνας. Η Κούρδισσα βουλευτής Leyla Güven ξεκίνησε την απεργία πείνας ενώ ήταν στη φυλακή. Πλέον στο σπίτι της, η Güven δεν έχει φάει για 182 ημέρες και είναι επίσης σοβαρά άρρωστη. Το αίτημα της επ'αόριστον απεργίας πείνας είναι να τερματιστεί η απομόνωση του Öcalan και να του επιτραπεί η πρόσβαση σε δικηγόρους και οικογενειακές επισκέψεις.

Ο Öcalan ίδρυσε το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα (PKK), το οποίο αγωνίζεται για την κουρδική ελευθερία και αυτονομία από τη δεκαετία του '70. Βρίσκεται φυλακισμένος στην Τουρκία εδώ και 20 χρόνια. Η Τουρκία θεωρεί το ΡΚΚ  "τρομοκρατική οργάνωση". Τα περισσότερα δυτικά κράτη ακολουθούν το παράδειγμα της, καθώς βλέπουν την Τουρκία (που κατηγορείται για εγκλήματα πολέμου κατά του κουρδικού λαού) ως βασικό εμπορικό εταίρο και σύμμαχο στο ΝΑΤΟ. Ωστόσο, τα ευρωπαϊκά δικαστήρια έχουν αποφανθεί επανειλημμένως ότι το PKK είναι απλώς ένα κόμμα σε μια συνεχιζόμενη σύγκρουση και όχι τρομοκρατική οργάνωση.

Οι απεργοί πείνας δεν ζητούν ειδική μεταχείριση για τον Öcalan. Θέλουν να σπάσουν την απομόνωσή του. Θέλουν την ειρήνη. Και όσο ο Öcalan κρατείται σε συνθήκες όπου δεν έχει πρόσβαση σε δικηγόρους, στην οικογένειά του, σε επισκέψεις, δεν θα υπάρξει ειρήνη. Έτσι, οι απεργοί πείνας βλέπουν τα αιτήματά τους για το Öcalan ως απαίτηση για ειρήνη. Θέλουν ο Öcalan να έχει τα ίδια δικαιώματα με τους άλλους κρατούμενους στην Τουρκία. Δικαιώματα τα οποία πρέπει να έχει ήδη σύμφωνα με τον υφιστάμενο τουρκικό νόμο. Απλώς ζητούν από την Τουρκία να σεβαστεί τη δική της νομοθεσία.

 

«Ενθαρρύνοντας το τουρκικό κράτος»

Στην απάντησή της, η May αναγνώρισε ότι πρόκειται για ένα "σημαντικό ζήτημα" και ότι: «Aναμένουμε οπωσδήποτε από την Τουρκία ... να προβεί σε δίκαιες και διαφανείς διαδικασίες αναφορικά με τους κρατούμενους και με πλήρη σεβασμό του κράτους δικαίου.

Είπε επίσης ότι ο βρετανός πρεσβευτής έχει έρθει σε επαφή με την τουρκική κυβέρνηση και ότι: «θα συνεχίσουμε να ενθαρρύνουμε το τουρκικό κράτος να διασφαλίσει τα ανθρώπινα δικαιώματα των κρατουμένων που βρίσκονται σε απεργία πείνας».

Δεν είναι όμως σαφές εάν η May πρόκειται επίσης να "ενθαρρύνει" την τουρκική κυβέρνηση να προασπίσει τα ανθρώπινα δικαιώματα των μητέρων των φυλακισμένων, οι οποίες δέχονται τακτικά επίθεση από την αστυνομία επειδή διαμαρτύρονται έξω από τις φυλακές. Ούτε ανέφερε ρητά τις απαιτήσεις των απεργών πείνας σχετικά με τις συνθήκες φυλάκισης του Öcalan. Και δεν αναφέρθηκε, φυσικά, στο γεγονός ότι το Ηνωμένο Βασίλειο είναι ένας από τους μεγαλύτερους εξαγωγείς όπλων στον κόσμο και η Τουρκία είναι μία από τις αγορές στις οποίες δίνει προτεραιότητα.

 

Συνεχίζοντας την πίεση

Η κοινοβουλευτική ερώτηση και η αντίδραση της May είναι ένα ακόμη σημάδι ότι οι απεργίες πείνας λειτουργούν και έχουν αντίκτυπο. Στις 5 Μαΐου, οι δικηγόροι του Öcalan πραγματοποίησαν συνέντευξη Τύπου. Μετά από οκτώ χρόνια, τους επετράπη τελικά μια συνάντηση μιας ώρας μαζί του. Όπως είπε ο Sis:

«Αν και το καθεστώς απομόνωσης εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ, αυτή η επίσκεψη ήταν ένα σημαντικό επίτευγμα της αντίστασής μας και ένα πλήγμα για τον φασισμό του τουρκικού κράτους.»

Είπε, ωστόσο, ότι αυτό δεν είναι αρκετό για να σταματήσει η απεργία πείνας: «τόσο από σεβασμό για τους άλλους συντρόφους που αντιστέκονται, ειδικά για εκείνους που βρίσκονται στη φυλακή, καθώς και γιατί το αίτημά μας να τερματιστεί η απομόνωση δεν έχει ικανοποιηθεί.»

Η πίεση και προς την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου και προς την τουρκική κυβέρνηση για να τερματιστεί η απομόνωση αυξάνεται. Οι δηλώσεις της May μπορεί να είναι απλά λόγια του αέρα, ειδικά αν ληφθεί υπόψη ότι το Ηνωμένο Βασίλειο συνεχίζει να επωφελείται από την πώληση όπλων προς την Τουρκία. Αλλά το γεγονός ότι αυτό το ζήτημα βρίσκεται τώρα στο κοινοβούλιο και υπήρξε επίσκεψη στον Öcalan, είναι πρόοδος.

 

"Σπάστε την απομόνωση"

Ωστόσο, οι απεργοί παραμένουν σε κρίσιμη κατάσταση. Όπως δήλωσε πρόσφατα ο φίλος του Sis, Baris Aksoy στο Canary:

«Πολλοί άνθρωποι πρόκειται να πεθάνουν. Θα χάσουμε όλους αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους. Όταν αυτοί οι άνθρωποι πεθαίνουν, θα σημαίνει ότι η ανθρωπότητα έχει πεθάνει. Θα ήθελα να πω σε όλους ότι χρειαζόμαστε περισσότερη αλληλεγγύη. Χρειαζόμαστε περισσότερες φωνές. Μπορούμε να πιέσουμε την Τουρκία να σπάσει την απομόνωση στη φυλακή του Imralı. Αν σπάσουν την απομόνωση, θα δώσουν σε 10.000 απεργούς πείνας τη ζωή τους. Η ελευθερία του Öcalan σημαίνει ελευθερία για την ανθρωπότητα.»

Η πίεση αυξάνεται. Αλλά ο χρόνος τελειώνει. Και απομένει σε όλους εμάς να κάνουμε ό, τι μπορούμε για να ασκήσουμε πίεση στη βρετανική και τουρκική κυβέρνηση.

Emily Apple