Ήρθε η ώρα οι ΗΠΑ να βγάλουν το PKK από τη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων (β΄μέρος)

Ήρθε η ώρα οι ΗΠΑ να βγάλουν το PKK από τη λίστα των τρομοκρατικών οργανώσεων (β΄μέρος)

Το δεύτερο μέρος ενός άρθρου της Meghan Bodette για τη The Region (διαβάστε το α' μέρος εδώ)

 

Το 1997, οι ΗΠΑ χαρακτήρησαν ως Οργανισμό Ξένων Τρομοκρατών (FTO) μια οργάνωση που αγωνιζόταν σε έναν ελάχιστα γνωστό πόλεμο για εθνική απελευθέρωση ενάντια στη δεύτερη μεγαλύτερη δύναμη του ΝΑΤΟ- ένα κράτος με το οποίο οι ΗΠΑ επιδίωξαν να διατηρήσουν στενές σχέσεις. Σήμερα, η Τουρκία αγοράζει προηγμένα συστήματα πυραύλων από τη Ρωσία, φυλακίζει Αμερικανούς και προειδοποιεί τους ηγέτες του κόσμου ότι οι πολίτες τους δεν θα μπορούν να περπατούν με ασφάλεια στους δρόμους εάν οι δυτικοί ηγέτες επικρίνουν την καταστολή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Ερντογάν -ενώ το PKK αγωνίζεται εναντίον του ISIS και αποδεικνύει την προθυμία του να διαπραγματευτεί για την ειρήνη και το ευρύτερο κουρδικό ζήτημα βασιζόμενο στις ιδέες του Οτσαλάν και παίρνοντας έτσι μια θέση στην παγκόσμια σκηνή. Αυτή είναι η πλέον κατάλληλη στιγμή για να πιέσουμε προκειμένου να αποχαρακτηριστεί, με όρους που ακόμη και οι πλέον δύσπιστοι πολιτικοί μπορούν να καταλάβουν.

Με τη στενή έννοια, που σχετίζεται μόνο με το κείμενο των κριτηρίων ανάκλησης, οι συνθήκες δεν έχουν αλλάξει από το 1997 -καθώς το PKK δεν πληρούσε τις προυποθέσεις τότε, πόσο μάλλον τώρα. Ωστόσο, αναγνωρίζοντας ότι ο χαρακτηρισμός FTO είναι πολιτικός, μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι οι πολιτικές συνθήκες και τα γεγονότα που λαμβάνονται υπόψιν έχουν αλλάξει δραστικά. Αυτό που ήταν μια παράνομη και άδικη απόφαση εκείνη την εποχή είναι πλέον απολύτως χωρίς νόημα, ακόμη και από την περιορισμένη προοπτική με την οποία βλέπουν τα ισχυρά κράτη. Τα ακόλουθα σημεία εξετάζουν τις βασικές πολιτικές αλλαγές που αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

 

Ο πόλεμος εναντίον του ISIS

Ο πρωταρχικός πολιτικός λόγος για να επανεξεταστεί ο χαρακτηρισμός του PKK ως FTO σήμερα, σχετίζεται με τον ρόλο του ΡΚΚ στον αγώνα κατά του ISIS στο Ιράκ και τη Συρία. Το 2016, ο David L. Phillips, πρώην ανώτερος υπάλληλος του υπουργείου Εξωτερικών, και ο Kelly A. Berkel, δικηγόρος εθνικής ασφάλειας, υποστήριξαν στο Blog του Lawfare ότι "ο αποχαρακτηρισμός του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK) από τον κατάλογο των ξένων τρομοκρατικών οργανώσεων (FTO) θα δημιουργούσε συνθήκες για μεγαλύτερη συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του PKK για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και τη Συρία (ISIS)." Μια έκθεση του 2015 από μια ειδική ομάδα του Bipartisan Policy Centre που απαρτίζεται από αρκετούς πρώην κυβερνητικούς αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένων των πρώην αμερικανών πρεσβευτών στην Τουρκία, συνέστησε όπως «η αμερικανική κυβέρνηση να ανοίξει συζητήσεις για το ρόλο του ΡΚΚ στη σύγκρουση με το ISIS, να υπάρξει μεσολάβηση για την ειρηνευτική διαδικασία με το τουρκικό κράτος και για το αν θα πρέπει ακόμη να ορίζεται ως τρομοκρατική οργάνωση».

Υπάρχουν αρκετοί σαφείς λόγοι για τους οποίους αυτό το επιχείρημα επανέρχεται τόσο συχνά. Σημαντικό μεταξύ αυτών είναι το γεγονός ότι το PKK ήταν ένας από τους πρώτους φορείς που ανταποκρίθηκαν στην απειλή που αποτέλεσε το ISIS στις πιο ευάλωτες κοινότητες της περιοχής. Η κινητοποίησή του στο Sinjar το 2014 είχε ως αποτέλεσμα να σωθούν χιλιάδες ζωές, σε μια εποχή που οι ισχυρότερες περιφερειακές και διεθνείς εξουσίες δεν είχαν ακόμα αναλάβει δράση.

Είναι σημαντικό εδώ να θυμηθούμε την κατάσταση στο Sinjar αμέσως πριν από την επίθεση του ISIS. Η επαρχία ήταν και παραμένει η πατρώα γη της κοινότητας των Γιεζίντι του Ιράκ, μιας θρησκευτικής μειοψηφίας αυτοχθόνων στην περιοχή που είχε διωχθεί τόσο από το καθεστώς των Μπααθιστών όσο και από την περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν. Οι Ισλαμιστές θεωρούν τους Γιεζίντι ως λάτρεις του Σατανά και τους έχουν στοχοποιήσει ασκώντας πάνω τους σοβαρή βία κατά τη διάρκεια της ιστορίας -πράγματι, η κοινότητα Γιεζίντι θεωρεί ότι η γενοκτονία που αντιμετώπισε στα χέρια του ISIS είναι η 74η γενοκτονία στην ιστορία της.

Το Δημοκρατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (KDP) και οι δυνάμεις peshmerga ήταν υπεύθυνες για την ασφάλεια στην επαρχία ενώ το ISIS ήταν παρόν από καιρό σε γειτονικές περιοχές. Την ημέρα πριν από την επίθεση, οι δυνάμεις του KDP υποχώρησαν εντελώς, αφήνοντας το Sinjar ανυπεράσπιστο. Μερικοί επιζώντες της καταστροφής δηλώνουν ότι αρνήθηκαν να αφήσουν ακόμη και τα όπλα τους στους ντόπιους Γιεζίντι για να υπερασπιστούν μόνοι τους τον εαυτό τους, καθώς υποχωρούσαν. Η εγκατάλειψη αυτή επέτρεψε στο ISIS να δολοφονήσει χιλιάδες άνδρες και να απαγάγει πάνω από 10.000 γυναίκες και παιδιά - περίπου 2.000 από τους οποίους εξακολουθούν να κρατούνται από την ομάδα μέχρι σήμερα. Οι απαχθείσες, γυναίκες και κορίτσια, πωλήθηκαν ως σκλάβες και τα νεαρά αγόρια αναγκάστηκαν να γίνουν παιδιά στρατιώτες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και διεθνείς οργανισμοί όπως τα Ηνωμένα Έθνη αναφέρθηκαν στις σφαγές ως γενοκτονία.

Εκείνοι που διέφυγαν - περίπου 50.000 άνθρωποι - έφυγαν προς το όρος Sinjar, όπου ήταν παγιδευμένοι χωρίς πρόσβαση σε φαγητό ή νερό. Ενώ οι ΗΠΑ είχαν μειώσει τις ενισχύσεις και ενέκριναν περιορισμένες αεροπορικές επιδρομές και οι ιρακινές δυνάμεις ακόμα δεν είχαν αρχίσει να μεταφέρουν τους ανθρώπους σε ασφαλείς περιοχές, η πρώτη ομάδα που παρενέβη στο έδαφος για να σπάσει την πολιορκία ήταν το ΡΚΚ.

Παράλληλα με τις μονάδες προστασίας του κουρδικού λαού (YPG και YPJ), οι αντάρτες του PKK δημιούργησαν έναν ασφαλή διάδρομο στις περιοχές που ελέγχονταν από τους Κούρδους της Συρίας, μέσω των οποίων οι παγιδευμένοι Γιεζίντι θα μπορούσαν να διαφύγουν με ασφάλεια. Είναι οι πρωτεργάτες της διάσωσης περίπου 35.000 ανθρώπων. Οι επιζώντες της πολιορκίας δήλωσαν τότε ότι «αν το PKK δεν είχε επέμβει, δεν θα βλέπατε κανέναν ζωντανό» και ότι δεν ήταν οι Αμερικανοί που τους έσωσαν, αλλά μάλλον «ο Θεός και το PKK».

Το γεγονός ότι η οργάνωση που διασώζει τα θύματα της μεγαλύτερης θηριωδίας του ISIS είχε στα μάτια της αμερικανικής κυβέρνησης την ίδια σημασία, όχι διαφορετική από εκείνη του ISIS, είναι μια ειρωνεία που, όπως προαναφέρθηκε, δεν έπαψε να υφίσταται ούτε στην συνέχεια, όταν οι Αμερικανοί πολιτικοί αναφέρονταν στα περιστατικά. Το ΡΚΚ συνέχισε να διαδραματίζει βασικό ρόλο στην απελευθέρωση του Kobane, ενώ η Τουρκία επέτρεψε στο ISIS να επιτεθεί στην πόλη από την πλευρά της στα συριακά σύνορα -μια άλλη αντίφαση την οποία ακόμη και οι δυνάμεις που υποστηρίζουν το status quo δεν μπορούν να αγνοήσουν.

Η μάχη για το Κομπάνι, μια συριακή κουρδική πόλη στα σύνορα με την Τουρκία, θεωρήθηκε αποφασιστική από όλα τα μέρη της σύγκρουσης. Σε ένα σημείο, οι κουρδικές δυνάμεις έλεγχαν μόνο λίγα κτίρια στην πόλη. Αμερικανοί παρατηρητές πίστευαν ότι μια νίκη του ISIS θα ενίσχυε την ομάδα στη Συρία και θα της παρείχε τη βάση για την επίθεση εναντίον της Τουρκίας - ενός κράτους μέλους του ΝΑΤΟ.

Στην πραγματικότητα, η Τουρκία φοβόταν περισσότερο μια κουρδική νίκη, απειλούσε τον κουρδικό πληθυσμό της και αρνούταν να δράσει στρατιωτικά εναντίον του ISIS στα σύνορά της, επιτρέποντας παράλληλα στους Ισλαμιστές ξένους μαχητές εύκολη διέλευση στη Συρία. Η τουρκική αδιαφορία για το ISIS και ακόμη και η υποστήριξή της προς αυτό ήταν καλά τεκμηριωμένη σε όλη τη διάρκεια της συριακής σύρραξης. Ο δημοσιογράφος των New York Times, Rukmini Callimachi, δήλωσε ότι οι ισλαμιστές χρησιμοποίησαν την Τουρκία ως «βάση, διαμετακομιστικό κέντρο και εμπορικό κέντρο». Οι τραυματίες τζιχαντιστές βρήκαν περίθαλψη στα τουρκικά νοσοκομεία και αναφέρθηκε ότι οι Τούρκοι αξιωματούχοι είτε είχαν κλείσει τα μάτια τους στο λαθρεμπόριο πετρελαίου μέσω της Τουρκίας ή ακόμα ότι είχαν ενεργό συμμετοχή σε αυτό.

Ενώ στοιχεία του τουρκικού κράτους συνεργάστηκαν με το ISIS καθώς η τρομοκρατική ομάδα διέπρατε μια άνευ προηγουμένου καταστροφή στη Συρία, το ΡΚΚ συνέχισε να αγωνίζεται εναντίον του. Ο ανώτατος διοικητής του ΡΚΚ, Murat Karayilan, κάλεσε τους Κούρδους στην Τουρκία να συμμετάσχουν στο YPG και να συμμετάσχουν στην αντίσταση. Το PKK πολέμησε μαζί με το YPG και το YPJ για να υπερασπιστεί και τελικά να απελευθερώσει την πόλη. Η μάχη για το Kobane σηματοδότησε την πρώτη εμφάνιση εξωτερικής κρατικής υποστήριξης για τις κουρδικές ομάδες που αγωνίστηκαν εναντίον του ISIS, με αεροπορικές επιδρομές του Διεθνούς Συνασπισμού που στόχευαν θέσεις τζιχαντιστών και ενόσω οι Κούρδοι μαχητές πολεμούσαν στο έδαφος. Και εδώ το παράδοξο συνεχίζεται, με τους ήρωες που πολέμησαν εναντίον των ισλαμιστών να χαρακτηρίζονται όπως οι τελευταίοι ως τρομοκρατική οργάνωση.

Όταν συζητάμε για τη Συρία, όπως γίνεται εδώ, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το YPG δεν είναι το PKK και ότι η συνολική ταύτιση των δύο ομάδων είναι λανθασμένη. Έχουν διαφορετικούς στόχους και διαφορετικούς τρόπους επίτευξής τους. Ο δηλωμένος στόχος του YPG είναι να υπερασπιστεί τη Βόρεια Συρία σύμφωνα με τις αρχές της "νόμιμης άμυνας" και της "δημοκρατικής κοινωνίας, της οικολογίας και της απελευθέρωσης της γυναίκας".

Ωστόσο, μοιράζονται από κοινού την ιδεολογία του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού, ενός συστήματος που αναπτύχθηκε από τον φυλακισμένο ηγέτη του PKK και ιδρυτή του, Αμπντουλάχ Οτσαλάν, το οποίο προτάσσει τη συμμετοχική δημοκρατία από τη βάση προς τα πάνω, τη θρησκευτική και εθνοτική αυτονομία, τον πλουραλισμό και την απελευθέρωση των γυναικών. Όπου έχει εφαρμοστεί στη Συρία, σε περιοχές υπό τον έλεγχο του YPG, ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός έχει επιφέρει την πιο σταθερή, βιώσιμη και δημοκρατική διακυβέρνηση που παρατηρείται κάτω από οποιαδήποτε εξουσία στη χώρα. Κάποιος που ζει στη Δημοκρατική Αυτόνομη Διοίκηση της Βορειοανατολικής Συρίας απολαμβάνει το δικαίωμα να συμμετέχει και να ψηφίζει σε μια κοινότητα αποτελούμενη από όλα τα άτομα που έχουν δικαίωμα ψήφου στη γειτονιά τους, καθώς και το δικαίωμα ψήφου στις περιφερειακές εκλογές. Τρεις επίσημες γλώσσες αντικατοπτρίζουν την τοπική γλωσσική ποικιλομορφία και η θρησκευτική ελευθερία προστατεύεται για όλους. Οι αυτόνομες γυναικείες οργανώσεις αγωνίζονται για την προώθηση των δικαιωμάτων των γυναικών σε μια συντηρητική περιοχή, δίνοντας στις γυναίκες την εκπαίδευση και την υποστήριξη που χρειάζονται για να συμμετάσχουν πλήρως στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή.

Ενώ οι προκλήσεις εξακολουθούν να υπάρχουν, το σύστημα παρέχει μια πολύ αναγκαία εναλλακτική λύση στον Μπααθισμό και τον Ισλαμισμό, που αποδεδειγμένα λειτουργεί επιτυχώς τόσο σε κουρδικές όσο και σε μη κουρδικές περιοχές. Η σταθερότητα που παρέχει είναι μια πραγματική εναλλακτική λύση για τη «σταθερότητα» και τη «δημοκρατία» που τόσο οι τοπικοί δικτάτορες όσο και οι δυτικοί υποστηρικτές τους ισχυρίζονται ότι επιβάλλουν μέσω του αυταρχισμού, της εισβολής και της καταστολής. Ενώ οι ξένες παρεμβάσεις και οι βίαιοι δικτάτορες ενθαρρύνουν τον εξτρεμισμό, ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός είναι μια εξ ολοκλήρου τοπική ιδεολογία που τον καταπολεμά και παρέχει αυθεντική αυτοδιάθεση. Αυτή είναι μια συνιστώσα του αγώνα εναντίον του ISIS που έχουν εφαρμόσει οι κουρδικές οργανώσεις με τρόπο που κανένας άλλος παράγοντας δεν μπορεί  -και πρέπει να σημειωθεί αυτό όταν εξετάζουμε το εάν οι δημοκρατικές ομοσπονδιστικές οργανώσεις αξίζουν την επισήμανση ως "τρομοκρατικές".

 

Ιδεολογική Αλλαγή

Μια εξήγηση για την προέλευση του ίδιου του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού είναι επίσης πολιτικά σημαντική για τον αποχαρακτηρισμό του PKK -αν και λιγότερο διαδεδομένη στον δυτικό λόγο. Το ΡΚΚ ιδρύθηκε ως μαρξιστική-λενινιστική οργάνωση που επεδίωκε την κουρδική εθνική απελευθέρωση και τη δημιουργία ενός σοσιαλιστικού κουρδικού κράτους. Ενέκρινε τη δημοκρατική συνομοσπονδιακή ιδεολογία το 2003, μετά από χρόνια αγώνων κατά της τουρκικής καταπίεσης και μετά την απαγωγή και φυλάκιση του Οτσαλάν. Στις συζητήσεις του για τις μετατοπίσεις των απόψεών του, ο Οτσαλάν αναγνωρίζει τους λόγους για τους οποίους χρειαζόταν ιδεολογική αλλαγή και εκφράζει την ελπίδα ότι αυτό το νέο παράδειγμα θα οδηγούσε σε αυξημένες πιθανότητες ειρήνης και ελευθερίας για τον κουρδικό λαό. Στο βιβλίο «Πόλεμος και Ειρήνη στο Κουρδιστάν», γράφει:

«Το PKK πίστευε ότι ο ένοπλος αγώνας θα ήταν επαρκής για να κερδίσει τα δικαιώματα που είχαν στερηθεί οι Κούρδοι. Μια τέτοια ντετερμινιστική ιδέα για τον πόλεμο δεν είναι ούτε σοσιαλιστική ούτε δημοκρατική, αν και το ΡΚΚ θεωρούσε τον εαυτό του ένα δημοκρατικό κόμμα. Ένα πραγματικά σοσιαλιστικό κόμμα δεν προσανατολίζεται ούτε προς κρατικές δομές και ιεραρχίες, ούτε προσβλέπει στην θεσμική πολιτική εξουσία, η βάση της οποίας είναι η προστασία των συμφερόντων και της εξουσίας μέσω του πολέμου . Η υποτιθέμενη ήττα του ΡΚΚ που οι τουρκικές αρχές πίστευαν ότι είχαν επιτύχει με την απαγωγή και μεταφορά μου στην Τουρκία ήταν τελικά αρκετός λόγος για να εξετάσουμε με κριτικό και ανοικτό τρόπο τους λόγους που μας εμπόδισαν να σημειώσουμε μεγαλύτερη πρόοδο στο απελευθερωτικό μας κίνημα. Η ιδεολογική και πολιτική τροποποίηση που υπέστη το ΡΚΚ έκανε την φαινομενική ήττα μια πύλη προς νέους ορίζοντες.»

Εδώ, κάνει κριτική στην ιεραρχία και τις "κρατικές δομές" -κριτικές απαραίτητες για τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό, που απορρίπτει αυτές τις ιδέες και είναι υπέρ της άμεσης δημοκρατίας, των συναθροίσεων των πολιτών και της ανάγκης να ξεπεραστεί το έθνος-κράτος. Σημειώνει επίσης ότι η ιδεολογική αλλαγή ήρθε μετά από μια σοβαρή έρευνα σχετικά με τους λόγους των προηγούμενων δυσκολιών που αντιμετώπιζε η οργάνωση. Σε ένα άλλο βιβλίο, το «Γραπτά της Φυλακής: Το PKK και το κουρδικό ζήτημα στον 21ο αιώνα», η υπόθεση αυτή αναπτύσσεται περαιτέρω.

Η ιδεολογική μετατόπιση είναι σημαντική για το πολιτικό πλαίσιο της διαγραφής του ΡΚΚ από τις λίστες, διότι, όπως θα συζητηθεί αργότερα, ένα βασικό κριτήριο για την άρση του προσδιορισμού του χαρακτηρισμού της τρομοκρατίας ενός οργανισμού, αποτελεί η απόδειξη ότι οι συνθήκες έχουν αλλάξει σημαντικά. Το ότι το ίδιο το PKK έκανε ανοιχτά αλλαγές βασιζόμενες σε μια κριτική αξιολόγηση των παρελθουσών ενεργειών -και υιοθέτησε μια ιδεολογία που έθεσε τις βάσεις για μια ελεύθερη, ειρηνική Συρία- είναι πολύ σοβαρή απόδειξη μιας τέτοιας αλλαγής. Το γεγονός ότι η στροφή και οι λόγοι για αυτή είναι καλά τεκμηριωμένοι στα γραπτά του Οτσαλάν και σε δηλώσεις από ανώτερα στελέχη που ασκούν την καθημερινή ηγεσία της οργάνωσης είναι επίσης ευεργετικά για μια τέτοια περίπτωση. Η Serra Hakyemez, εξηγώντας τους παράγοντες που οδήγησαν στην απόπειρα ειρηνευτικής διαδικασίας μεταξύ 2012 και 2015, υποστήριξε ότι τα γραπτά του Ocalan από τη φυλακή και η νέα οπτική των στόχων του PKK ήταν ένας λόγος για τον οποίο οι διαπραγματεύσεις θα μπορούσαν να πετύχουν εκείνη την εποχή:

«Το PKK, βασιζόμενο στα γραπτά του Öcalan, επαναπροσδιόρισε την πολιτική του στρατηγική για την εξασφάλιση αυτόνομων περιφερειών για τους Κούρδους στις αντίστοιχες χώρες τους αντί για την ίδρυση ενός ανεξάρτητου και ενωμένου Κουρδιστάν ... Υπό αυτές τις συνθήκες, το AKP ήταν σε θέση να διαπραγματευτεί με το PKK τους όρους και τις προϋποθέσεις της κουρδικής αυτονομίας σε μια εκδημοκρατισμένη Τουρκία.»

 

Χρήση κατά των Κούρδων και των αντιφρονούντων

Ένα άλλο πολιτικό επιχείρημα για τον αποχαρακτηρισμό το οποίο δεν απαντάται στην δυτική πολιτική σκηνή είναι το γεγονός ότι ο ορισμός νομιμοποιεί τις τουρκικές απόπειρες να τιμωρήσουν τον κουρδικό πολιτισμό και την συμμετοχή πολιτών σε πολιτικά δρώμενα. Η ιστορία της τουρκικής καταπίεσης κατά του κουρδικού λαού δεν είναι προς συζήτηση. Η κουρδική γλώσσα και η ίδια η λέξη "Κουρδιστάν" ήταν απαγορευμένες μέχρι τη δεκαετία του 1990. Πολιτιστικοί εορτασμοί όπως το Newroz (ένας εορτασμός για την νέα χρονιά, σημαντικός στο κουρδικό πολιτισμό) αντιμετωπίζονται με μαζική αστυνομική βία -το Newroz απαγορευόταν τελείως μέχρι το 1995. Οι κουρδικές κοινότητες αντιμετώπισαν σφαγές, εκτοπισμό, αναγκαστική αφομοίωση, μαζική φυλάκιση και βασανιστήρια από την ίδρυση του τουρκικού κράτους. Οποιοσδήποτε Κούρδος στην Τουρκία αψηφεί με οποιονδήποτε τρόπο αυτή την καταπίεση μπορεί να είναι -και είναι-κατηγορούμενος για τρομοκρατία.

Από την καταστολή του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μετά από το αποτυχημένο πραξικόπημα τον Ιούλιο του 2016, άτομα φυλακίστηκαν για τρομοκρατία με κατηγορίες και αδικήματα όπως το να τραγουδήσουν κουρδικά τραγούδια, την αντίθεσή τους στον πόλεμο ή απλώς την εκπλήρωση των καθηκόντων τους ως εκλεγμένων αξιωματούχων με λαϊκή εντολή να εκπροσωπούν περιφέρειες. Οι τοπικά εκλεγμένοι αξιωματούχοι σε 27 κουρδικούς δήμους απομακρύνθηκαν λόγω υποτιθέμενων σχέσεων με το ΡΚΚ και αντικαταστάθηκαν από διορισμένους από το κράτος (ΑΚΡ) αξιωματούχους πιστούς στον Ερντογάν -ο οποίος απειλούσε από τότε να εφαρμόσει την ίδια τακτική με τα μέλη του HDP, αν αυτό πετύχαινε στις τοπικές εκλογές. Αρκετοί βουλευτές του HDP, συμπεριλαμβανομένων των πρώην συμπροέδρων του κόμματος Selahattin Demirtas και Figen Yuksekdag, βρίσκονται στη φυλακή για δύο χρόνια χωρίς να ενημερώνονται για το κατηγορητήριο. Ο Ντεμιρτάς κατηγορείται, μεταξύ άλλων φανταστικών αδικημάτων, για την "ίδρυση τρομοκρατικής οργάνωσης" - παρότι ήταν μόλις πέντε ετών όταν ιδρύθηκε το ΡΚΚ. Άλλες κατηγορίες εναντίον του σχετίζονται με τις ομιλίες που δόθηκαν στο Newroz, παρά το ότι μίλησε θετικά για την ειρηνευτική διαδικασία μεταξύ του ΡΚΚ και του τουρκικού κράτους που λάμβανε χώρα εκείνη την εποχή.

Αμερικανοί πολίτες δεν εξαιρούνται από αυτή τη φρικτή δικαιοσύνη. Ο Ευαγγελικός πάστορας Andrew Brunson, ο οποίος ζει και εργάζεται στην Τουρκία εδώ και χρόνια, συνελήφθη το 2016 και κατηγορήθηκε ότι ήταν και μέλος του PKK και Γκιουλενιστής -δύο οργανώσεις που βρίσκονται σε σύγκρουση μεταξύ τους. Όταν επιτεύχθηκε συμφωνία μεταξύ των ΗΠΑ και της Τουρκίας και απελευθερώθηκε ο Μπράνσον, βασικοί μάρτυρες στη δίκη απέσυραν τις μαρτυρίες τους που τον συνέδεσαν με τις ομάδες, επιτρέποντας στο δικαστήριο να εκδώσει ελαφρύτερη ποινή. Αυτό δείχνει ότι οι κατηγορίες για τρομοκρατία στην Τουρκία δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα πολιτικό εργαλείο

Με τον χαρακτηρισμό του ΡΚΚ ως τρομοκρατικής οργάνωσης, οι ΗΠΑ ενισχύουν αυτό το εργαλείο. Ενώ το Υπουργείο Εξωτερικών αποδίδει τον χαρακτηρισμό μόνο σε ορισμένους ένοπλους κλάδους και πολιτικούς συνδέσμους, η Τουρκία θεωρεί οποιαδήποτε κουρδική πολιτική ή πολιτιστική έκφραση που αποδοκιμάζει ως «τρομοκρατία του ΡΚΚ». Η Τουρκία είναι τότε σε θέση να πει ότι οι ΗΠΑ εγκρίνουν αυτόν τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» ο οποίος είναι πράγματι ένας πόλεμος εναντίον του κουρδικού λαού στο σύνολό του και μια προσπάθεια να εξοστρακιστεί από την πολιτική και πολιτιστική ζωή. Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θέλουν να νομιμοποιήσουν τις διώξεις με την πρόφαση της τρομοκρατίας για φωνές που ζητούν ειρήνη, διαμαρτυρίες κατά της εθνοκάθαρσης και του πολέμου, των πολιτικών κρατήσεων και της αρπαγής ομήρων, θα μπορούσαν να καταστήσουν σαφές στην Τουρκία ότι δεν δέχονται τη νομική αιτιολόγηση τέτοιων ενεργειών αρνούμενες να καταγράψουν το ΡΚΚ ως τρομοκρατική οργάνωση

 

Προθυμία Διαπραγμάτευσης

Ένας τέταρτος πολιτικός παράγοντας είναι η αποδεδειγμένη προθυμία του ΡΚΚ να συμμετάσχει σε ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με το τουρκικό κράτος -και επομένως ένα από τα θετικά αποτελέσματα που θα είχε η διαγραφή από τη λίστα θα ήταν η επανάληψη των διαπραγματεύσεων. Η προθυμία να διαπραγματευτεί δεν αποδεικνύει από μόνη της βέβαια κάτι -πολλοί πραγματικοί τρομοκράτες και εγκληματίες πολέμου είναι πάρα πολύ χαρούμενοι να συμμετάσχουν σε διεθνείς διαπραγματεύσεις- αλλά, όπως και με την ιδεολογική αλλαγή, είναι μια άλλη σημαντική διαφορά στις συνθήκες που δείχνει πώς το PKK δεν αξίζει το χαρακτηρισμό της τρομοκρατικής οργάνωσης.

Ο τελευταίος γύρος ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων διήρκεσε από το 2012 έως το 2015. Στα τέλη του 2012, ο Ερντογάν αποκάλυψε ότι διεξάγονται διαπραγματεύσεις σχετικά με το τέλος των εχθροπραξιών. Ο ίδιος ο Οτσαλάν κάλεσε το ΡΚΚ να εγκαταλείψει τα όπλα και να εγκαταλείψει την τουρκική επικράτεια εκείνη την εποχή, σε μια επιστολή που απεστάλη από τη φυλακή και διαβάστηκε στις εορταστικές εκδηλώσεις του Newroz τον Μάρτιο του 2013:

«Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο σήμερα όπου τα όπλα θα σιγήσουν και οι σκέψεις και οι ιδέες θα μιλήσουν. Το νεωτεριστικό παράδειγμα που αγνοεί, αρνείται και εξωτερικοποιεί έχει καταρρεύσει. Χύθηκε αίμα από την καρδιά αυτής της γης, ανεξάρτητα από το αν είναι από Τούρκο, Κούρδο, Λαζό ή Κιρκάσιο. Μια νέα εποχή αρχίζει τώρα. Ηπολιτική έρχεται στο προσκήνιο, όχι τα όπλα.»

Ο Ερντογάν, ο οποίος ήταν τότε πρωθυπουργός της Τουρκίας, απάντησε σχετικά θετικά:

«Ίσως πάνε στο Ιράκ, ίσως στη Συρία, ή ίσως στην Ευρώπη, ιδιαίτερα στις σκανδιναβικές χώρες. Δεν το ξέρω. Αυτό που είναι σημαντικό για μένα είναι η ειρήνη στη χώρα μου. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι όταν φύγουν, η ατμόσφαιρα της χώρας μου θα αλλάξει όταν συνειδητοποιήσουμε την οικονομική άνθηση στην ανατολή [μετά την απόσυρση].»

Η εκεχειρία που ζητήθηκε έγινε και οι μαχητές του ΡΚΚ μετακινήθηκαν από την τουρκική επικράτεια στο ιρακινό έδαφος δύο μήνες αργότερα. Το 2014, μια έρευνα διαπίστωσε ότι το 57% της χώρας στο σύνολό της υποστήριζε την ειρηνευτική διαδικασία - και το 83% των Κούρδων επίσης.

Μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 2015, όταν το HDP πέρασε για πρώτη φορά το ψηλότερο εκλογικό όριο της Τουρκίας και εισήλθε στο κοινοβούλιο, το ΑΚΡ έμεινε χωρίς αρκετές έδρες για να σχηματίσει μια κυβέρνηση πλειοψηφίας από μόνο του. Αυτό οδήγησε σε μια ανανεωμένη καταστολή του κουρδικού λαού -συμπεριλαμβανομένου του τερματισμού της ειρηνευτικής διαδικασίας και της κατάπαυσης του πυρός. Στις αρχές του 2016, ολόκληρες κουρδικές πόλεις πολιορκήθηκαν και καταστράφηκαν με το πρόσχημα της «καταπολέμησης της τρομοκρατίας».

Η διαπραγμάτευση μονομερώς διακόπηκε από την πλευρά του ΑΚΡ και όχι από την πλευρά του PKK και αυτό δείχνει ότι η οργάνωση κατέβαλε όλες τις προσπάθειες για να εξασφαλίσει το ότι οι συνομιλίες θα έφταναν σε αποτέλεσμα και ότι υπό τις κατάλληλες συνθήκες θα ήταν πιθανό να ξαναγίνουν. Αυτό θα μπορούσε επίσης να ικανοποιήσει την απαίτηση να αποδειχθεί η αλλαγή των συνθηκών που είναι αναγκαίες για την ανάκληση του ορισμού FTO μιας οργάνωσης και, όπως και τα δύο πρώτα σημεία, είναι καλά τεκμηριωμένη. Με τη σειρά της, η διαγραφή απο τη λίστα θα μπορούσε πράγματι να ενθαρρύνει μια ανανεωμένη ειρηνευτική διαδικασία, καθώς θα εξασθένιζε τη διεθνή νομιμότητα των τουρκικών ισχυρισμών ότι το ΡΚΚ είναι πολύ επικίνδυνο για να διαπραγματευτεί μαζί του.

Υπό το πρίσμα όλων αυτών, είναι σαφές ότι ο χαρακτηρισμός του ΡΚΚ ως τρομοκρατική οργάνωση είναι στην πραγματικότητα πολιτικός, όχι βασισμένος στην ασφάλεια, ότι τα πολιτικά και νομικά επιχειρήματα για τη διαγραφή είναι ισχυρότερα από αυτά που κατέταξαν το ΡΚΚ στον κατάλογο των FTO το 1997· και ότι μπορεί να αποδειχθεί ότι οι περιστάσεις από τότε μέχρι τότε έχουν αλλάξει αρκετά ώστε να αποχαρακτηριστεί οριστικά. Υπάρχει λοιπόν μια πολύ ισχυρή νομικά υπόθεση για τις Ηνωμένες Πολιτείες και πρέπει να αφαιρέσουν από τη λίστα το ΡΚΚ και να τερματίσουν την ποινικοποίηση ενός κινήματος που θεωρείται νόμιμη και απαραίτητη αντίσταση για το λαό που υπερασπίζεται. Δεν θα σβήσει τα αμερικανικά εγκλήματα που διαπράχθησαν κατά του κουρδικού λαού -αλλά θα αναγνωρίσει μια αδικία και θα φέρει την πολιτική σε συμφωνία με την πραγματικότητα.

 

 

Η σημερινή πορεία για τη Rojava
Η σημερινή πορεία για τη Rojava

Δυναμική ήταν η σημερινή διαδήλωση συμπαράστασης στο δοκιμαζόμενο λαό της ...

Πορεία για τη Rojava!
Πορεία για τη Rojava!

Οι Κούρδοι της Αθήνας καλούν σε πορεία διαμαρτυρίας υπέρ του δοκιμαζόμενου λαού ...

Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης στη Rojava: η ανακοίνωση της Δημοκρατικής Διοίκησης
Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης στη Rojava: ...

Έκκληση προς την κοινή γνώμη και όλους τους ελεύθερους πολίτες:


Εκ μέρους του ...

ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΙΔΗΣΗ: Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ ΣΤΗ ROJAVA!
ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΙΔΗΣΗ: Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ ...

Η Rojava βρίσκεται, για μία ακόμη φορά, σε μεγάλο κίνδυνο. Η Τουρκία πρόκειται ...

Απεργία πείνας για τον Ocalan
Απεργία πείνας για τον Ocalan

Το Πολιτιστικό Κέντρο Κουρδιστάν οργάνωσε και πραγματοποιεί στα Προπύλαια ...