Η πορεία προς μια επανάσταση...

20 Ιουλίου 2019

Η Επανάσταση της Rojava, με τη στρατηγική του «τρίτου δρόμου» που πρότεινε ο Ocalan, εισέρχεται στο 8ο έτος της, και έχει γίνει μια μεγάλη ελπίδα για τους λαούς της περιοχής. Κάθε λεπτό του μονοπατιού της επανάστασης είναι γεμάτο με δουλειά και βαρύ τίμημα.

Ένα αφιέρωμα του ANF, με αφορμή τη συμπλήρωση εφτά χρόνων από την έναρξη της επανάστασης στη Rojava (19 Ιουλίου 2012).

***

Το μικρότερο μέρος του Κουρδιστάν, μιας χώρας χωρισμένης στα τέσσερα από τις συνθήκες Qasr e Shirin (1639) και Sykes-Picot (1916), η Rojava, ξεκίνησε στις 19 Ιουλίου του 2012 μια επανάσταση, η οποία θα αποτελούσε μια ακτίνα ελπίδας για ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. Αυτό το κομμάτι του Κουρδιστάν, στο οποίο ο αρχηγός του κουρδικού λαού Abdullah Ocalan έζησε και δούλεψε για είκοσι χρόνια, χρησιμοποίησε, όταν έφτασε η ημέρα για την επανάσταση, τη στρατηγική του «τρίτου δρόμου» -την οποία εισήγαγε ο ίδιος ο Ocalan- και δημιούργησε αυτό που έχει γίνει η επανάσταση του λαού εδώ και εφτά χρόνια.

Μετά τον κατακερματισμό του Κουρδιστάν, η Rojava έγινε πεδίο αγώνων για την ελευθερία και ο λαός της Rojava έχει πληρώσει ένα μεγάλο τίμημα για την ελευθερία της Συρίας. Αγνοούταν και καταπιεζόταν πάντοτε από το σύστημα του έθνους-κράτους. Η Rojava χωρίστηκε, αποστερήθηκε από την ταυτότητά της, είδε τα παιδιά της στις φυλακές, να καίγονται και να δολοφονούνται. Παρ 'όλα αυτά, η επανάσταση στις 19 Ιουλίου του 2012 δημιούργησε μια ακτίνα ελπίδας για τους Κούρδους και όλους τους καταπιεσμένους λαούς και θρησκείες.

Ο δρόμος προς την επανάσταση

Εξετάζοντας την πορεία προς την επανάσταση και φρεσκάροντας την ιστορική μας μνήμη, θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε καλύτερα το μεγαλείο της σημερινής επανάστασης και την πρόταση για επίλυση της συριακής κρίσης. Επειδή οι ηγεμονικές ιδεολογίες χτίζουν την εξουσία τους, η οποία πιστεύουν ότι είναι ανίκητη, πάνω στην ιστορία που γράφουν οι ίδιες.

Σύμφωνα με τη συμφωνία Sykes-Picot, η οποία υπογράφτηκε στα μέσα του Α' Παγκοσμίου Πολέμου από τη Βρετανία και τη Γαλλία, το νοτιότερο μέρος του Κουρδιστάν που βρισκόταν υπό οθωμανική κατοχή αποδίδεται στους Βρετανούς και το δυτικό μέρος στους Γάλλους.

Με την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σχηματίστηκε η κυβέρνηση Malik Faysal στη Συρία και το Ιράκ, και στην επικράτειά της περιλαμβανόταν η Rojava και το Bashur (ΣτΜ: το Νότιο Κουρδιστάν, που ανήκει επί του παρόντος στο Ιράκ). Η Γαλλία, έχοντας εισβάλει στον Λίβανο το 1919, εισέβαλε στη Συρία το 1920.

Μια από τις μεγαλύτερες αντιστάσεις κατά της γαλλικής κατοχής προερχόταν από έναν Κούρδο της Δαμασκού, τον Yusif Ezma . Οι γαλλικές δυνάμεις μπόρεσαν να εισέλθουν στη Δαμασκό μόνο όταν ο Ezma, ο ηγέτης του Jaysh al Watani («Ο στρατός της πατρίδας»), νικήθηκε.

Η Γαλλία κυβέρνησε τη Συρία για 25 χρόνια, για να αποσυρθεί όταν ο στρατός των ναζί έβαλε στο στόχαστρο τη χώρα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Επικεφαλής της αντίστασης ενάντια στη Γαλλία εκείνη την εποχή ήταν ένας άλλος Κούρδος, ο Ibrahim Henano από το Idlib.

Στις 17 Απριλίου 1946, μετά την αποχώρηση του γαλλικού στρατού από τη Συρία, οι Κούρδοι έμειναν χωρίς δικαιώματα ή ακόμη και ιδιοκτησία, παρά την αντίσταση τους.

Η Συρία πέρασε μια περίοδο από συνεχόμενα πραξικοπήματα τα επόμενα χρόνια. Κατά τη διάρκεια της κυβέρνησηςτου Shuqru Quwetli, μεταξύ 1954-1958, ο Αιγύπτιος Πρόεδρος Jamal Abdulnaser ανέλαβε δράση, καθώς η Συρία προσέγγιζε τη Σοβιετική Ρωσία, την ώρα που Συρία και Αίγυπτος ήταν ενωμένες υπό την «Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία» ενάντια στην κομμουνιστική απειλή.

Με την περιοχή Cizire να δέχεται ένα μεγάλο κύμα Κούρδων μεταναστών μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '50, ενώ ο πληθυσμός των Κούρδων ξεπέρασε τις 300.000, το καθεστώς διέταξε απογραφή στο Cizire και δήλωσε 200.000 Κούρδων ως "αλλοδαπούς", στερώντας τους το δικαίωμα στην ιθαγένεια.

Στη σφαγή που οι Κούρδοι αποκαλούν «Σφαγή του Κινηματογράφου του Amude», στις 13 Νοεμβρίου 1960, εκατοντάδες παιδιά του δημοτικού έχασαν τη ζωή τους σε εμπρησμό στον κινηματογράφο του Amude, καθώς παρακολουθούσαν την αιγυπτιακή ταινία Midnight Ghost που μιλούσε για την αλγερινή αντίσταση ενάντια στη Γαλλία.

Με την κατάρρευση της Ηνωμένης Αραβικής Δημοκρατίας το 1963, το αραβικό εθνικιστικό κόμμα Baath ανέλαβε την εξουσία στις 8 Μαρτίου του ιδίου έτους. Το κόμμα εφάρμοσε σοβινιστικές πολιτικές και προσπάθησε να αραβοποιήσει όλους όσους ζούσαν στα εδάφη της Συρίας.

Το μπααθικό κόμμα απαγόρευσε τη μητρική γλώσσα των Κούρδων, οι οποίοι ήταν η πιο πολυπληθής μετά τους Άραβες εθνότητα στη Συρία, κατάσχεσε τα εδάφη τους, κήρυξε παράνομες τις οργανώσεις τους, άλλαξε τα ονόματα των πόλεών τους και εφήρμοσε πολιτικές αφομοίωσης.

Μετά από 7 χρόνια διακυβέρνησης από το Baath, ο Hafez Assad ανέλαβε την εξουσία το 1971 μετά από ένα "εντός κόμματος πραξικόπημα". Φυλάκισε ή εξόρισε τους πρώην "φίλους του στην υπόθεση". Η νέα κυβέρνηση Baath αντιμετώπισε ακόμη πιο σκληρά τους Κούρδους και ολοκλήρωσε την "αραβική ζώνη" κατά μήκος των γραμμών Gire Spi και Azaz-Jarablus.

Το μπααθικό καθεστώς εφάρμοσε ένα σχέδιο παρόμοιο με το σχέδιο "ανατολικής μεταρρύθμισης" της Τουρκίας του 1963, σχεδιάζοντας μια γενοκτονία 12 βημάτων.

Η μεγάλη αλλαγή για την Rojava συνετελέσθη όταν ο Ocalan πέρασε σε αυτό το τμήμα του Κουρδιστάν στις 2 Ιουλίου του 1979. Με την άφιξη του Ocalan στο Kobane, η Rojava μετατράπηκε σε πραγματική ακαδημία. Εκατοντάδες νεαροί της Rojava πλημμύρισαν τις τάξεις της επανάστασης για την ελευθερία μετά την αποφοίτησή τους από αυτήν την ακαδημία.

Μετά την αραβική άνοιξη που ξεκίνησε το 2010, το 2011 είχε φτάσει η ώρα της Συρίας.

Τον Ιανουάριο, ο Hasan Ali Akleh αυτοπυρπολήθηκε για να διαμαρτυρηθεί ενάντια στο καθεστώς στο Heseke. Όταν η αστυνομία χτύπησε έναν ιδιοκτήτη καταστήματος στη Δαμασκό, 1500 άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους, φωνάζοντας ότι ο συριακός λαός δεν μπορεί να προσβληθεί.

Το σύνθημα "Al Shaab Yurid Isqat Al Nizam", δηλαδή οι λαοί θέλουν να ρίξουν το καθεστώς, που είχε ακουστεί προηγουμένως στην Αίγυπτο και την Υεμένη, ακουγόταν τώρα στο Daraa της Συρίας.

Δεκαπέντε φοιτητές που είχαν γράψει το σλόγκαν στους τοίχους συνελήφθησαν και βασανίστηκαν από το καθεστώς. Η οργή του λαού εξαπλώθηκε από το Daraa στην Hama, το Homs, τη Latakia, το Qamishlo και το Deir Ez Zor. Αργότερα, καθιερώθηκε η διαμαρτυρία της Παρασκευής.

Ο 13χρονος Hamza Al Hatip συνελήφθη τον Απρίλιο σε διαμαρτυρία και βασανίστηκε για ένα μήνα. Στις 25 Μαΐου, το σώμα του παραδόθηκε στην οικογένειά του με εγκαύματα και τρία τραύματα από σφαίρες. Οι φωτογραφίες του Hatip κυκλοφόρησαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οδήγησαν σε έκρηξη οργής.

Τον Ιούνιο, άρχισε να διαμορφώνεται η ένοπλη πτέρυγα του αγώνα. 300 μέλη της Συριακής αντιπολίτευσης συναντήθηκαν στην Αττάλεια της Τουρκίας στις 2 Ιουνίου και πραγματοποίησαν τη συνδιάσκεψη "Αλλαγή στη Συρία". Μετά τη διάσκεψη συγκροτήθηκε επιτροπή 31 ατόμων.

Το συνέδριο υπό την ηγεσία του Ikhwan-i Muslim (Μουσουλμανική Αδελφότητα) οδήγησε στη δημιουργία του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA). Στις 11 Οκτωβρίου, η πολιτική πτέρυγα του FSA ίδρυσε το Εθνικό Συμβούλιο της Συρίας (SNC).

Το 2012, ο ηγέτης της Αλ Κάιντα, Ayman Al Zawahiri, κάλεσε σε μια τηλεοπτική εκπομπή τους "Μουσουλμάνους" σε τζιχάντ στη Συρία.

Στις 12η Απριλίου του 2012, οι «ειρηνευτικές συνομιλίες» που διεξήχθησαν στα Ηνωμένα Έθνη (ΟΗΕ) θεωρώθηκαν αποτυχημένες. Στις 13 Ιουνίου, ο ΟΗΕ χαρακτήρισε την κατάσταση στη χώρα ως «εμφύλιο πόλεμο».

Καθώς πλησίαζε η 19η Ιουλίου και με τον FSA να καταλαμβάνει το Azaz, το Manbij και το Jarablus, άρχισε να αναλαμβάνει δράση το δημοκρατικό κίνημα της Rojava (TEV-DEM), ξεκινώντας από το Kobane. Η στρατηγική του ονομάστηκε "τρίτος δρόμος": Όχι στο καθεστώς, αλλά όχι και στους αντιπάλους του.

Με τη δημοκρατική αυτονομία που εξήγγειλαν οι Κούρδοι μαζί με τους Άραβες, τους Αρμένιους, τους Σύρους, τους Τουρκμένους και τους Κυρκάσιους στη Rojava, η περιοχή ήταν η πιο ειρηνική στη Συρία για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αλλά οι επιθέσεις εναντίον της περιοχής δεν σταμάτησαν ποτέ πραγματικά.

Οι λαοί της περιοχής αφενός πρέπει να οργανώσουν το σύστημα δημοκρατικής αυτονομίας και αφετέρου να αποκρούουν τις αδυσώπητες επιθέσεις εναντίον των εδαφών τους.

Οι συμμορίες που υποστηρίχθηκαν από το τουρκικό κράτος, ενεργώντας υπό την αλ-Νούσα και τον FSA, νικήθηκαν στην περιοχή After's Qestel Jindo καθώς και στις συνοικίες Sheikh Maqsoud και Serekaniye του Χαλεπίου. Το τουρκικό κράτος έβαλε τότε μπροστά την ISIS.

Η επίθεση της ISIS το 2014 εναντίον του Kobane ήταν η αρχή του τέλους για την τζιχαντιστική ομάδα. Η ISIS τελικά άφησε την τελευταία της πνοή στις 21 Μαρτίου του 2019 στο χωριό Bagrou του Deir ez-Zor.

Ο διοικητής των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), στρατηγός Mazlum Ebdi , ανακοίνωσε ότι οι Κούρδοι και οι λαοί της περιοχής θυσίασαν πάνω από 11.000 παιδιά τους για να υπερασπιστούν την επανάστασή τους.

Το κοινωνικό, πολιτικό, διπλωματικό, οικονομικό και υπέρ της ισότητας των φύλων σύστημα απελευθέρωσης δεν περιορίζεται στην Rojava. Εξαπλώνεται κάθε μέρα, αξιώνοντας να αποτελέσει λύση για τη Συρία και ολόκληρη την περιοχή.

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
Χαριλάου Τρικούπη 7α
Αθήνα 10681
Ελλάδα
Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
syndesmos@rojavakurdistan.gr
2103810564
Διπλωματική Αντιπροσωπεία P.Y.D.
pyd@rojavakurdistan.gr
2103810564
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
info@rojavakurdistan.gr
2103810564