Revolucija u Rojavi slavi svoju osmu godinu, slijedeći strategiju „trećeg puta“ koju je predložio Odžalan, postala je velika nada za narode u regionu. Svaki trenutak revolucijonarng puta ispunjen je velikim naporima i teškoćama.
Rojava je najmanji dio Kurdistana, zemlje podijeljene na četiri dijela Sporazumom iz Kasre Širina (1639) i Sajks-Pikotovim sporazumom (1916). Revolucija u Rojavi počela je 19. jula 2012. Postala je tračak nade za cijeli Bliski Istok. Ovaj dio Kurdistana, na kojem je lider kurdskog naroda Abdulah Odžalan radio 20 godina, koristio je strategiju „trećeg puta“ koju je sam Odžalan predložio kada je došao dan revolucije, i postao narodna revolucija u posljednjih sedam godina.
Nakon podjele Kurdistana, Rojava je postala predvorje borbe za slobodu u drugim dijelovima, a narod Rojave platio je visoku cijenu za slobodu Sirije. Uvijek su bili isključivani i tlačeni od strane nacionalno-državnog sistema. Rojava je bila podeljena, oduzet joj je identitet, djeca su godinama zatvorena, spaljivana i ubijena. Uprkos svemu, revolucija od 19. jula 2012. stvorila je tračak nade za Kurde i sve potlačene narode i vjere.
Put do revolucije
Sagledavanje puta revolucije i obnavljanje našeg historijskog pamćenja moglo bi poslužiti da se shvati veličina današnje revolucije i rješenje sirijske krize. Budući da hegemonističke ideologije učvršćuju svoju vlast i putem historije koju sami pišu.
Sajks-Pikotovim sporazumom, potpisanim između Fransuske i Velike Britanije sredinom Prvog svjetskog rata, Kurdistan, koji je bio pod osmanskom okupacijom, podjeljen je na južni – britanski i zapadni – francuski dio.
Nakon poraza Osmanskog carstva na području Sirije i Iraka vlast je uspostavio Malik Fajsal. U okviru njegove države našli su se i Rojava i Bašur. Francuska je 1919. okupirala Liban, a 1920. Siriju.
Najveći otpor francuskoj okupaciji pružili su Kurdi iz Damaska pod vođstvom Jusifa Ezme. Francuske trupe ušle su u Damask tek nakon što je Ezma, vođa Jaysh al Watani (Domovinske armije) poražen.
Francuska je upravljala Sirijom 25 godina. Povukla se tek pod naletom nacista u Drugom svjetskom ratu. Na čelu otpora protiv Francuske bio je Ibrahim Henano, Kurd iz Idliba.
Kada su se Francuzi povukli 17. aprila 1946. Kurdi su ostali bez ikakvih prava ili teritorije uprkos otporu koji su pružali francuskoj okupaciji.
Narednih nekoliko godina Sirija je pretrpila više uzastopnih državnih udara. Za vrijeme vlade Šukri al-Kuatila između 1954. i 1958. godine Sirija se približila Sovjetskoj Rusiji, zbog čega je egipatski predsjednik Džamal Abdulnaser poduzeo akciju „protiv komunističke prijetnje“ i Sirija i Egipat ujedinjeni su pod nazivom Ujedinjena Arapska Republika.
Budući da je regija Džazira krajem 1950ih primila intenzivan val kurdskih migranata, a kurdsko stanovništvo prešlo 300.000, režim je naredio popis u Džaziri i proglasio 200.000 Kurda „strancima“, oduzimajući im pravo na državljanstvo.
U masakru poznatom Kurdima kao masakru u kinu Amude 13. novembra 1960, stotine djece osnovnoškolskog uzrasta poginulo je u požaru u kinu Amude dok su gledali egipatski film „Ponoćni duh“ koji prikazuje otpor Alžira prema Francuskoj.
Nakon što je Ujedinjena Arapska Republika 1963. godine propala, arapska nacionalistička Baas stranka preuzela je vlast 8. marta 1963. Baac je provodio šovinističku politiku i pokušao je „arabizirati“ sve koji su živjeli na teritoriji Sirije.
Stranka Baas zabranila je maternji jezik Kurda, koji su nakon Arapa bili najbrojnija nacionalna grupa u Sirij. Oduzeli su Kurdima zemlju, zabranili njihove organizacije, promijenili imena gradova i provodili asimilacionu politiku.
Nakon sedam godina vladavine Baasa, Hafez Asad je izvršio unutarstranački puč 1971. godine. Zatvorio je ili protjerao svoje bivše „prijatelje“. Nova Baasova vlada još se snažnije obrušila na Kurde i dovršila „arapski pojas“ oko grada Gire Spi i duž linije Azaz–Džerablus.
Režim Baasa sproveo je plan sličan Turskom planu reformi iz 1963. godine, koji je bio nacrt genocida u 12 koraka.
Prije nego što je splasnuo bol zbog kurdskih političara zapaljenih u zatvoru Heseke 1993. godine, masakr u Kamišliju 12. marta 2004. i kurdski protesti koji su uslijedili bili su prva varnica revolucije 19. jula. Kurdi su počeli da formiraju odbrambene snage.
Uprkos politici ugnjetavanja, krađe identiteta, hapšenja, masakra i asimilacije, Kurdi u Rojavi nastavili su da se organizuju.
Društvo Khojbun, osnovano 1927. godine u Bejrutu, objedinilo je Kurde u Džaziri, Damasku i Alepu. Organiziralo je ustanke u Agriju između 1927. i 1930. Kurdi u Rojavi nikada nisu odustali od podržavanja borbe za slobodu u drugim krajevima.
Rojava je ujedno bila centar kurdskog prosvjettiteljstva. Dželadet Eli Bedirkan i njegov brat Kamuran Eli Bedirkan vodili su prvi kurdski časopis, Hawar. U to su vrijeme postavljeni su i temelji latinične kurdske abecede.
Veliki razvoj Rojave dogodio se kad je Odžalan 2. jula 1979. godine prešao u ovaj dio Kurdistana. Dolaskom Odžalana u Kobane, Rojava je pretvorena u pravu akademiju. Stotine mladih Rojave krenulo je u revoluciju ka slobodi nakon završetka ove akademije.
Posle arapskog proleća 2010. godine, 2011. godine red je došao i na Siriju.
U januaru se Hasan Ali Akleh zapalio kako bi protestovao zbog režima u Hasaki. Nakon što je policija pretukla prodavca u Damasku, na ulice je izašlo 1500 ljudi koji su uzvikivali da se sirijski narod ne može tako tlačiti.
Slogan „Al Shaab Yurid Isqat Al Nizam“,(narod želi srušiti režim), koji se ranije čuo u Egiptu i Jemenu, sada je odjeknuo i u Dari, Sirija.
Režim je uhvatio i mučio 15 učenika koji su pisali slogane po zidovima. Bijes zbog ovog se proširio od Dare do Hame, Homsa, Latakije, Kamišija i Deir Ez Zor-a. Kasnije je Bijesni petak prerastao u redovan protest.
Trinaestogodišnji Hamza Al Hatip uhapšen je na protestima u aprilu i teško mučen mjesec dana. Dana 25. maja njegovo tijelo je dostavljeno porodici sa opekotinama i tri rane od metaka. Fotografije Hatipa podijeljene su na društvenim mrežama, što je dovelo do eksplozije bijesa.
Konferencija koju je vodio Ikhwan-i Muslim (Muslimansko bratstvo) rezultirala je formiranjem Slobodne sirijske vojske (FSA). 11. oktobra, političko krilo FSA osnovalo je Sirijsko nacionalno vijeće (SNC).
Vođa Al Kaide Ajman el Zavahri je 2012. objavio video u kojem poziva muslimane na džihad u Siriji.
Mirovni pregovori koje su Ujedinjene nacije (UN) vodile u zemlji proglašeni su neuspješnim 12. aprila 2012. godine. UN je situaciju u zemlji nazvao „građanskim ratom“ 13. juna.
Nakon 19. jula FSA je preuzeo Azaz, Manbidž i Džarablus. Demokratski pokret Rojava (TEV-DEM) počeo je preuzimati kontrolu, počevši od Kobana. Njihova se strategija zvala „treći put“: Ni režim, ali ni protivnici režima.
Demokratska autonomija koju su Kurdi proglasili zajedno s Arapima, Armenima. Sirijcima, Turkmenima i Čarkezima u Rojavi, doprinijela je da Rojava dugo vremena bude najmirnija u Siriji. Ali napadi na Rojavu nikada uistinu nisu prestali.
Narodi regije su s jedne strane organizirali demokratski autonomni sistem, a sa druge su se borilise protiv bezobzirnih napada na njihovu zemlju.
Bande potpomognute turskom državom, koje djeluju pod al-Nusrom i FSA-om, poražene su u afrinskom okrugu Kestel Džindo, kao i Alepovim okruzima Šeik Maksoudu i Serekanije. Turska država je tada pokrenula ISIL.
Napad ISILa 2014. godine na Kobane bio je početak kraja za ovu grupu. Izdahnuli su 21. marta 2019. u selu Baghouz Deir ez-Zor.
Generalni zapovjednik SDF-a Mazlum Ebdi objavio je da su Kurdi i narodi u regiji žrtvovali više od 11.000 svoje djece u odbrani svoje revolucije.
Socijalni, politički, diplomatski, finansijski i sistem emancipacije žena nije ograničen samo na Rojavu. Svakim danom raste i nameće se kao rješenje za Siriju i cijeli region.
