Η συντριπτική πλειοψηφία των ανατολικών και δυτικών ιστορικών, θεωρούν τους Σασσανίδες Πέρσες, ενώ αξιόπιστες ιστορικές πηγές επιβεβαιώνουν κατηγορηματικά ότι οι Σασσανίδες ανήκαν στον κουρδικό λαό. Πρέπει να αποδοθεί δικαιοσύνη στον αρχαίο κουρδικό λαό και τα ιστορικά γεγονότα πρέπει να παρουσιάζονται αντικειμενικά και επαγγελματικά, μακριά από προσωπικές επιθυμίες και ρατσιστικές τάσεις.
Τα ακόλουθα αποδεικτικά στοιχεία καταδεικνύουν ότι η δυναστεία των Σασσανίδων ήταν μια κουρδική οικογένεια:
1. Το Κουρδιστάν ήταν η πατρίδα του Sasan, ο οποίος ήταν ο προπάππος των Σασσανίδων βασιλιάδων, και μετακόμισε στην Περσία λόγω μίας προφητείας ότι οι απόγονοί του θα κυβερνούσαν την Ariana [2]. Έτσι βλέπουμε ότι ο Sasan ήταν Κούρδος, όχι Πέρσης, και δεν ήταν από την επαρχία της Περσίας, αλλά αυτοπροσδιορίστηκε ως Bahman ο οποίος είναι ο γιος του Esfandyar και εγγονός του βασιλιά Kiani (Goshtasp), τα οποία είναι αμφισβητήσιμα . Ο Sasan ήταν κάτοχος κοπαδιού καμήλων και ένας από τους φεουδάρχες άρχοντες [1]. Όπως λέει ο Dehkhoda στην εγκυκλοπαίδεια του, ο πατέρας του Σασσανίδη βασιλιά (Ardashir) ήταν ο κούρδος βοσκός, Papak [3].
Ο Δρ. Rashid Yasemi, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης, δηλώνει ότι ο Sasan, παππούς του Ardashir, προέρχεται από τη κουρδική φατρία του Shwankara και ότι η μητέρα του Papak ήταν η κόρη ενός εκ των αρχηγών των κουρδικών Bazrangi φυλών. Το σπίτι αυτής της οικογένειας είναι η κουρδική περιοχή της επαρχίας Fars. Ο Yasemi προσθέτει ότι μπορούμε να πούμε ότι ο Ardashir είναι Κούρδος [4].
Ο Papak, γιος του Sasan, ανήκε σε ένα από τα σπίτια της φωτιάς για την Anahita. Ο γιος του Papak, Ardashir ίδρυσε το κράτος Sassanid. Ο Ardashir γεννήθηκε στην Περσέπολη, όπου ο παππούς του Sasan είχε ήδη μετακομίσει. Ο Ardashir αγάπησε τη στρατιωτική ζωή και έγινε κορυφαίος στρατιωτικός διοικητής. Ο αδελφός του Ardashir ήταν κυβερνήτης του κράτους, αλλά ο Ardashir επαναστάτησε εναντίον του αδελφού του και τον ανάγκασε να παραιτηθεί από την εξουσία του. Μετά τη λήψη της εξουσίας, ο Ardashir επέκτεινε το βασίλειό του, προσαρτώντας τις ακτές του Κόλπου Hormuz, Ilam, Isfahan και Media.
2. Η επέκταση του βασιλείου του Ardashir ανησύχησε τον τελευταίο βασιλιά της Παρθίας (Ardavan IV), ο οποίος έστειλε επιστολή με αγγελιοφόρο στον Ardashir, όπου τον προσβάλλει για την ιστορία της οικογένειάς του. Αυτή η προσβλητική επιστολή διαβάστηκε από τον βασιλιά των Σασσανίδων Ardashir στο βασιλικό δικαστήριο παρουσία των πολιτών. Η επιστολή περιελάμβανε τα εξής: “Ήσουν ο εχθρός σου και έφερες το θάνατό σου, εσύ, Κούρδε άνδρα που έχεις ανατραφεί στις σκηνές των Κούρδων. Ποιος σε εξουσιοδότησε να φορέσεις ένα στέμμα;”. Ο Al-Tabari [5] και ο Ibn al-Atheer [6] αναφέρονται στην παρούσα επιστολή. Η επιστολή του Πάρθιου βασιλιά δηλώνει σαφώς ότι η δυναστεία των Σασσανίδων ήταν μια κουρδική οικογένεια.
Η «απιστία» στους βασιλιάδες των Σασσανίδων εξαιτίας της κουρδικής τους καταγωγής και ο δεσμός τους με το κουρδικό έθνος δεν περιορίζεται στον Κιανί βασιλιά Αrdavan IV, αλλά και ο αρχηγός της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν κατά την εποχή του κράτους των Σασσανίδων, Bahram Chopin, γιος του Bahram Goshtasp, προσβάλλει επίσης τον βασιλιά της Σασσανίδων (Khosrau II “Parvez”) επειδή ήταν Κούρδος όταν ο (Bahram) προσπάθησε να σφετεριστεί την εξουσία από τον βασιλιά Khosrau II, γι ‘αυτό και του είπε «Ο γιος του μωρού, που ανατράφηκε στις σκηνές των Κούρδων …» [7].
3. Ο Sasan ανήκε στην κουρδική φατρία Shwankara, τα μέλη της οποίας ασχολούνταν με τη βοσκή ζώων και τη γεωργία. Στην ύστερη εποχή της δυναστείας Buyid, η φατρία εγκαθίδρυσε μια κουρδική δυναστεία στο όνομα του (το εμιράτο των Κουρδικών βασιλιάδων Shwankarah στην Περσία.) Ο Eduard Karl Max von Zambauer αναφέρει στο βιβλίο του ότι τα μέλη της φατρίας Shwankara (Ardashir Papak) είναι απόγονοι του ιδρυτή του κράτους των Σασσανίδων και ότι η σύζυγος του Sasan είναι κόρη ενός σείχη της φυλής Bazarangi, η οποία ανήκει επίσης στη φατρία Shwankara. [9] Αυτή η οικογένεια μεγάλωσε στην κουρδική περιοχή, η οποία βρίσκεται στην επαρχία Fars.
4. Ο Yaqut al-Hamawi δηλώνει επίσης στο βιβλίο του (Το Λεξικό των Χωρών, γραμμένο από το 1224 έως το 1228) ότι όταν οι Σασσανίδες σουλτάνοι, έχτισαν την πόλη Mada’in, έχτισαν μια περιοχή μέσα στο Mada’in με το όνομα Kurdabad, ως ένδειξη υπερηφάνειας για την ένταξή τους στο κουρδικό λαό. “Kurdabad” σημαίνει μια συνοικία χτισμένη από τους Κούρδους. Ο Yaqut al-Hamawi αναφέρει επίσης τα ονόματα έξι άλλων συνοικιών στην πόλη Mada’in, εκτός από το Kurdabad .
Αξίζει να σημειωθεί
ότι το πραγματικό όνομα του Mada’in είναι Madyan, που σημαίνει στα
κουρδικά Μήδες, που είναι και οι πρόγονοι των Κούρδων. Το κουρδικό όνομα
αυτής της πόλης μεταβλήθηκε από τους Άραβες από
Madyan σε Mada’in, και οι Πέρσες το ονόμασαν Tesfoun. Ο Σασσανίδης
βασιλιάς Ardashir έχτισε επίσης μια πόλη ειδικά για τους Κούρδους κοντά
στην σημερινή πόλη Mosul, την οποία ονόμασε “Buth Ardashir” [11].
Επίσης, οι Σασσανίδες βασιλιάδες Qubad και Anushirwan έχτισαν
περισσότερες από τριάντα πόλεις στην πεδιάδα Aran, και μία από αυτές τις
πόλεις έφερε το όνομα Malazkurd [12] [13]. Η κουρδική ονομασία μιας
περιοχής στην πρωτεύουσα και η κατασκευή των κουρδικών
πόλεων από τους Σασσανίδες αποτελούν περαιτέρω ενδείξεις ότι οι
Σασσανίδες ήταν Κούρδοι.
5. Οι Σασσανίδες βασιλιάδες αποκαλούνταν ως “Khasrau”. Η λέξη αποτελείται από δύο κουρδικές λέξεις. “khas” που σημαίνει “καλό” στα κουρδικά [14] και η λέξη “rau” που σημαίνει “διαγωγή ή συμπεριφορά” στα κουρδικά, οπότε η λέξη “Khasrau” σημαίνει “καλής αγωγής/συμπεριφοράς”, “δηλαδή ένας αξιοσέβαστος άνθρωπος υψηλού κύρους”. Οι Πέρσες πήραν αυτόν τον τίτλο από τους Κούρδους και το μεταμόρφωσαν σε Khosrau. Οι λέξεις “Khas” και “Rau” δεν υπάρχουν στα περσικά, ενώ οι Άραβες με τη σειρά τους μεταμόρφωσαν αυτή τη λέξη σε “Kisra” ή “Kasra”. Κατά συνέπεια, ο κουρδικός τίτλος των Σασσανίδων βασιλιάδων επιβεβαιώνει το γεγονός πως ήταν Κούρδοι.
Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλοί άνθρωποι λανθασμένα πιστεύουν ότι το όνομα του Σασσανίδη βασιλιά ήταν “Kisra”, (κατά τη διάρκεια της βασιλίας του οποίου έλαβε χώρα η μάχη του Qadisiyah), ενώ “Kisra” είναι ο τίτλος όλων των Σασσανίδων βασιλιάδων και όχι το όνομα ενός από αυτούς, και αντιστοιχεί στη λέξη “Μεγαλειότητα”, “Εξοχότητα” και “Υψηλότητα” που χρησιμοποιούνται τώρα στην προσφώνηση των βασιλιάδων, προέδρων και πριγκίπων, αντίστοιχα. Πολλοί βασιλιάδες άλλων λαών είχαν τους δικούς τους τίτλους όπως οι Σασσανίδες, για παράδειγμα οι Ρωμαίοι βασιλιάδες αποκαλούνταν Καίσαρ, οι Κόπτες βασιλιάδες Φαραώ, οι βασιλιάδες των Τούρκων ονομάζονταν Khagan, οι βασιλιάδες της Υεμένης ονομαζόταν Taba, ο τίτλος των βασιλιάδων της Αβησσυνίας ήταν Najashi, ο τίτλος των βασιλιάδων της Αιγύπτου ήταν Aziz και ούτω καθεξής.
6. Τα ονόματα των Σασσανίδων βασιλιάδων ήταν Κουρδικά.
Α. Το όνομα τριών Σασσανίδων βασιλιάδων ήταν Yazdkurd, το οποίο αποτελείται από δύο λέξεις. Yazd, που μας δείχνει ότι ο Γιαζντανισμός ήταν η θρησκεία της δυναστείας των Σασσανίδων, και Kurd που αναφέρεται στην κουρδική τους προέλευση.
Β. Το όνομα δύο Σασσανίδων βασιλιάδων ήταν Khasrau. Όπως αναφέρεται παραπάνω, η λέξη αποτελείται από δύο κουρδικές λέξεις. “khas” που σημαίνει “καλό” στα κουρδικά [14] και η λέξη “rau” που σημαίνει “διαγωγή ή συμπεριφορά” στα κουρδικά, οπότε η λέξη “Khasrau” σημαίνει “καλής αγωγής/συμπεριφοράς”.
Γ. Το όνομα δύο Σασσανίδων βασιλιάδων ήταν Ardashir, το οποίο αποτελείται από τη μηδική λέξη Arda, που σημαίνει καλός και την κουρδική λέξη Sher που σημαίνει Λιοντάρι, έτσι το όνομά τους σημαίνει “Το καλό λιοντάρι”. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι Μήδοι είναι οι πρόγονοι του κουρδικού λαού.
Δ. Το όνομα ενός από τους βασιλιάδες των Σασσανίδων ήταν Fairooz ή Peeroz, που είναι κουρδική λέξη και σημαίνει ευλογημένος ή ιερός.
E. Το όνομα τεσσάρων βασιλιάδων της Σασσανίας ήταν Hormizd, το οποίο είναι ένα Arian όνομα, δανεισμένο από το όνομα του Hormes, o οποίος είναι μια θεότητα των προγόνων των Κούρδων, των Σουμέριων. Με το πέρασμα του χρόνου, αυτό το όνομα έχει αλλάξει σε Ahura Mazda ή Mazda μεταξύ των Arian λαών. Tο όνομα αυτό διατηρούσε την αρχική του σημασία παρά την αλλαγή, που σημαίνει ότι παρέμενε όνομα θεότητας.
Ζ. Το όνομα τεσσάρων βασιλιάδων της Σασσανίας ήταν Bahram ή Baram, και το όνομα δύο άλλων βασιλιάδων ήταν Qobad. Αυτά τα δύο ονόματα είναι κουρδικά ονόματα. το πρώτο σημαίνει “έξυπνο” και το δεύτερο σημαίνει “βασιλιάς”.
7. Υπάρχουν μερικά ονόματα Σασσανίδων που εξακολουθούν να κυριαρχούν μεταξύ των Κούρδων, για παράδειγμα, αλλά όχι μόνο, το όνομα της μητέρας του Σασσανίδη βασιλιά Dara είναι Khamani [14]. Το όνομα Khamani δεν υπάρχει στα Περσικά. Μέχρι και σήμερα υπάρχουν Κούρδοι και Κούρδισσες που φέρουν αυτό το όνομα.
8. O Hassan Per Nya δηλώνει ότι οι Σασσανίδες συνήθιζαν να αποκαλούνται May την εποχή των Μήδων [15]. Αυτή η λέξη συμπεριλαμβάνεται στα ανδρικά ονόματα Κούρδων μέχρι σήμερα, παρά το πέρασμα των 2500 χρόνων από την εξαφάνιση της Μηδικής Αυτοκρατορίας, όπως για παράδειγμα στο όνομα Maykhan. Η λέξη “Khan” συνοδεύει το όνομα “May”, όπου ένα άτομο δεν ονομάζεται μόνο με το όνομα “May” αλλά προστίθεται το επίθετο “Khan” που αντιστοιχεί στη λέξη Μεγαλειότητα και στο Εξοχότητα, τα οποία χρησιμοποιούνται για την προσφώνηση βασιλιάδων και αρχηγών κρατών αντιστοίχως, καθότι οι Μήδοι ήταν ευγενείς Κούρδοι. Αξίζει να σημειωθεί ότι το μηδικό όνομα Mada στη μηδική γλώσσα σημαίνει Μέγας ή Μεγάλος [16].
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι όταν οι Άραβες κατέλαβαν το Κουρδιστάν, το όνομα Mahat δόθηκε στο κέντρο της μηδικής εξουσίας από τους Άραβες, καθώς Mah είναι το όνομα των Μήδων [16] και χρησιμοποιείται ως κατάληξη του πληθυντικού στην αραβική γλώσσα. Ο Al-Baladhari δηλώνει ότι μετά την κατάληψη του Κουρδιστάν από τους Άραβες κατά την ισλαμική εποχή, ορισμένες από τις κατεχόμενες περιοχές του Κουρδιστάν χωρίστηκαν σε διάφορες περιοχές και οι φόροι που συλλέγονταν από αυτές στέλνονταν σε μουσουλμάνους που ζούσαν σε μία συγκεκριμένη περιοχή [17]. Ως εκ τούτου, οι Άραβες χρησιμοποιούσαν το όνομα “Mah Kofa” για την πόλη Dinawar και τα περίχωρά της, επειδή οι φόροι που συλλέγονταν από τους κατοίκους της πόλης Dinawar πήγαιναν στον νέο μουσουλμανικό πληθυσμό που ζούσε την πόλη Kofa. Ομοίως, για τον ίδιο λόγο, δόθηκε η ονομασία Mah Basra στην πόλη Nahavand, καθότι ο φόρος διδόταν από τους κατοίκους του Nahavand στους κατοίκους της πόλης Basra που γίναν μουσουλμάνοι μετά την αραβο-ισλαμική κατοχή. Έτσι, το κέντρο της μηδικής αυτοκρατορίας διαιρέθηκε από τους άραβες κατακτητές σε (Mah Kofa) και (Mah Basra).
9. Η οικογένεια Fathlawi, η οποία ίδρυσε το εμιράτο Fathlawi (1155 – 1432 μ.Χ.), ανήκε στην κουρδική φατρία Shwankara. Τα μέλη αυτής της οικογένειας ήταν απόγονοι Σασσανίδων βασιλιάδων [18]. Τα μέλη της κυρίαρχης οικογένειας αυτού του εμιράτου ήταν Κούρδοι, επομένως οι Σασσανίδες πρόγονοί τους πρέπει να ήταν και Κούρδοι. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτό το εμιράτο ιδρύθηκε στη νοτιοανατολική Lorestan και υπήρξε για διακόσια εβδομήντα επτά χρόνια. Το βασίλειο περιλάμβανε το Lorestan και έφτανε στα περίχωρα της πόλης Isfahan, ενώ σε ορισμένες περιόδους συμπεριελάμβανε επίσης την επαρχία Khuzestan και την πόλη Basra.
10. Στο τέλος της εποχής των Buyids, η φατρία Shwankara δημιούργησε ένα Κουρδικό Εμιράτο στο όνομα του «Αταμπάκ των Βασιλέων Κούρδων Shwankara στην Περσία.» [8] Ο ιδρυτής του κράτους των Σασσανίδων Ardashir Papak προέρχεται από τη φατρία Shwankara. [9] Η ίδρυση ενός κουρδικού εμιράτου από αυτή τη φυλή, που ανήκει στους Σασσανίδες, αποτελεί σαφή ένδειξη ότι οι Σασσανίδες είναι Κούρδοι.
Προκειμένου να μην μακρηγορούμε, τερματίζουμε αυτό το άρθρο, το οποίο περιλαμβάνει δέκα αποδεικτικά στοιχεία που μας δείχνουν ότι οι Σασσανίδες ήταν Κούρδοι. Περισσότερες αποδείξεις θα υπάρξουν στο επόμενο άρθρο.
Παραπομπές
1. Abu al-Qasim al-Firdousi. Shahnameh, the Great Epic of the Persians. Translation of Samir al-Malty, p. 133, 134.
2. Ibn al-Balkhi. Farisnamah, part: The conditions of Shabankara, Kurds and Persia. Europe’s printing, p. 146.
3. Ali Akbar Dahkhoda. A language letter. Volume III, Teheran University Press, year 1345 AH, page 3843.
4. Ghulam Reza Rashid Yasmi. The Kurds and Their Ethnic and Historical Connection. Year 1369 AH, page 171. (In Persian).
5. Mohammed bin Jarir Al-Tabari. History of Tabari. Volume II, Husseini Press, Egypt, 1336 AH, p. 57. (In Arabic).
6. Ibn Ather. The Complete History, Volume I, p. 133. (In Arabic).
7. Mohammed bin Jarir Al-Tabari. History of Tabari. Volume II, Husseini Press, Egypt, 1336 AH, p. 138. (In Arabic).
8. Ibn al-Balkhi. Farisnamah, part: The conditions of Shabankara, Kurds and Persia. Europe’s printing, 150-153. (In Arabic).
9. Zambauer. Dictionary of Genealogy and ruling families in the Islamic history. Directed by: Dr. Zaki Mohamed Hassan Beg and Hassan Ahmed Mahmoud. Translation of a part of the book chapters: Dr. Sayeda Ismail Kashef, Hafiz Ahmed Hamdi and Ahmed Mahmoud Hamdi, Printing House of al-Raed al-Arabi, Beirut, 1980, pages 351-352. (In Arabic).
10. Yaqoot al-Hamawi. The Dictionary of Countries. Volume VII, p. 413. (In Arabic).
11. Guy Le Strange. Countries of the Eastern Caliphate. Translation: Bashir Frances and Korkis Awwad. Publication of the Iraqi Scientific Society, Al-Rabta Press, Baghdad, 1954. (In Arabic).
12. Sheikh Shams Al-Din Abi Abdullah Muhammad Abi Talib Al-Ansari Al-Sufi Al-Dimashqi. Elite of the Era in the wonders of land and sea. Reprinted in the city of Petersburg, in 1865, page 190. (In Arabic).
13. Ali Akbar Dahkhoda. A language letter. Volume II, Teheran University Press, year 1345 AH, page 1631. (In Persian).
14. Ali Akbar Dahkhoda. A language letter. Volume VII, Teheran University Press, year 1345 AH, page 9953. (In Persian).
15. Hasan Pernia. History of ancient Iran or detailed history of ancient Iran. Volume I, with Introduction and Description: Mohammad Ibrahim Bastani Parizi, Tehran, Book World, 1362 AH, page 48. (In Persian).
16. Tavernier, Jan. Iranica in the Achaimenid period (ca. 550 – 330 B.C.): Lexicon of Old Iranian. Peeters Pblishers, Louvian, Belgium, 2007, p. 558.
17. Browne, Edward G. (1919). A literary history of Persia: A literary history of Persia from the earliest times until Firdawsi. T. Fisher Unwin Ltd, London, page 19.
18. Al-Baladhari. The Conquest of Countries, 2010, p. 375. (In Arabic).
19. http://neyrizema.ir/texts.php?portal=tarikh&id=2978
20. Ali Akbar Dahkhoda. A language letter. Volume VI, Teheran University Press, year 1345 AH, page 9307. (In Persian).
