Η Newroz Uysal είναι δικηγόρος του Abdullah Öcalan. Δημοσιεύουμε ένα άρθρο της σχετικά με τη σχέση της απομόνωσής του στο Imrali με τον εκδημοκρατισμό της Τουρκίας και την απόκτηση δημοκρατικών δικαιωμάτων της κουρδικής κοινωνίας.
Την φετινή 4η Απριλίου είχαμε τα 71α γενέθλια του Abdullah Öcalan. Παρακάτω, δημοσιεύουμε τη συνεισφορά ενός από τους δικηγόρους του από το νομικό γραφείο Asrın της Ιστανμπούλ, της Newroz Uysal, στο 16ο διεθνές συνέδριο “Η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Τουρκία, η Μέση Ανατολή και οι Κούρδοι” στις Βρυξέλλες στις αρχές Φεβρουαρίου. Περιγράφει τις συνθήκες απομόνωσης του πελάτη της, Abdullah Öcalan, και τη σχέση μεταξύ της απομόνωσής του στο Imralı, του εκδημοκρατισμού της Τουρκίας και του αγώνα της κουρδικής κοινωνίας για δημοκρατικά δικαιώματα.
Αγαπητοί συμμετέχοντες,
Είμαι στην ευχάριστη θέση να συμμετάσχω σε αυτό το 16ο συνέδριο και θα
ήθελα να σας καλωσορίσω όλους εξ ονόματος του Asrın Law Office. Στις 15
Φεβρουαρίου, ο κ. Öcalan θα κλείσει 21 χρόνια φυλακισμένος στο
νησί-φυλακή του Imralı. Όλοι έχουμε βιώσει ότι κατά
τη διάρκεια αυτών των 21 χρόνων, στο πλαίσιο του συστήματος απομόνωσης
Imralı, το οποίο και συνεχώς μεταβάλλεται, αναπτύσσεται και
ισχυροποιείται με την πάροδο του χρόνου, από τη μία πλευρά ο νόμος
ορίζεται αυθαίρετα μέσω παρατυπιών, ενώ από την άλλη η πολιτική
διαμορφώνεται προσεγγίζοντας την με γνώμονα τα συμφέροντα.
Η αντίφαση του Imrali με την απαγόρευση των βασανιστηρίων
Το Imralı είναι αυθαίρετο και παραβιάζει τόσο τα καθολικά νομικά πρότυπα όσο και τους τουρκικούς νομικούς κανονισμούς σε ότι αφορά τον τρόπο σύλληψης, δίκης, καταδίκης και εκτέλεσης των ποινών. Το σύστημα Imralı χαρακτηρίζεται από μέτρα που είναι απροσδόκητα διαφορετικά από συγκρίσιμα παραδείγματα ανά τον κόσμο. Δεδομένου ότι είναι ειδικά σχεδιασμένο ως νησί για ένα άτομο, έχει επίσης μία χωροταξική διάσταση. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά δεν οφείλονται σε νομικά, αλλά σε πολιτικά κίνητρα. Κατά συνέπεια, αυτό είναι ένα πολιτικό ζήτημα. Η νησιωτική φυλακή του Imralı είναι η πρώτη του είδους της που αποτελεί εξαίρεση. Μετά τη μεταφορά του Öcalan στο Imralı, κάθε εντολή για το νησί μπορεί να χαρακτηριστεί ως συστηματική, επειδή αναπτύσσεται συνεχώς με έναν προγραμματισμένο τρόπο και ως σύνολο. Τα μέτρα που εφαρμόζονται ποικίλλουν, αντικαθίστανται ή αυστηροποιούνται ανάλογα με το αποτέλεσμα. Βάση του συστήματος δεν είναι η χορήγηση αλλά ο περιορισμός των δικαιωμάτων. Αυτό το σύστημα διατηρείται 24 ώρες την ημέρα, 7 ημέρες την εβδομάδα, χωρίς διακοπή. Λόγω των επιπτώσεών της στο σώμα, την υγεία και την ψυχή των ανθρώπων, το σύστημα κράτησης χωρίς επικοινωνία είναι επίσης εντελώς αντίθετο με την απαγόρευση των βασανιστηρίων.
Το σύστημα απομόνωσης του νησιού ξεκίνησε με παραβίαση του διεθνούς δικαίου, παράνομη σύλληψη και κράτηση και παραβίαση του δικαιώματος για δίκαιη δίκη και δικαίωμα υπεράσπισης. Στη συνέχεια, καθιερώθηκε πλήρης απομόνωση, ο κ. Öcalan κρατήθηκε για 10 χρόνια μόνος του. Δεν του επιτράπηκε να ασκήσει το δικαίωμά του σε τηλεφωνήματα, ούτε λάμβανε τα γράμματα που του έστελναν. Επίσης του απαγορεύθηκε η πρόσβαση σε εφημερίδες, τηλεόραση και άλλα μέσα ενημέρωσης. Οι οικογενειακές επισκέψεις, οι οποίες κατέχουν μια ιδιαίτερη θέση μεταξύ των δικαιωμάτων, έχουν περιοριστεί ή ακόμη και απορρίπτονται τελείως στις περισσότερες περιπτώσεις, ενώ η άρνηση των επισκέψεων δικηγόρου κατέστη μια σταθερή πρακτική. Τελικώς, η φυλακή Imralı έγινε ο τόπος που δεν μπορούσε να επισκεφθεί ούτε ένας δικηγόρος για 8 χρόνια.
Φυλάκιση μέχρι θανάτου
Αν και η θανατική ποινή που επιβλήθηκε στον κ. Öcalan ανατράπηκε κατά
την διάρκεια της διαδικασίας ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ ώστε να
υπάρχει εναρμόνιση με τον νόμο, αυτή δεν μετατράπηκε σε «φυλάκιση
ορισμένου χρόνου», αλλά σε «ποινή μέχρι θανάτου χωρίς δυνατότητα
έκπτωσης». Για το σκοπό αυτό, η υπάρχουσα νομοθεσία τροποποιήθηκε, κατά
κύριο λόγο με την εισαγωγή μιας “αυστηρότερης ποινής ισόβιας
κάθειρξης”. Στην απόφασή του της 18ης Μαρτίου 2014, το Ευρωπαϊκό
Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων απεφάνθη πως η ποιότητα
αυτής της ποινής φυλάκισης παραβιάζει την απαγόρευση των βασανιστηρίων.
Ωστόσο, αυτό δεν οδήγησε στην αλλαγή της νομοθεσίας της Τουρκίας.
Ο εγκλεισμός σε απομόνωση αφορά όλους
Λαμβάνοντας υπόψη το ιστορικό υπόβαθρο και τις πρόσφατες εξελίξεις, οι οποίες περιγράφονται παρακάτω, πρέπει να σημειωθεί ότι η φυλάκιση και η απομόνωση του κ. Öcalan δε αφορά μόνο τους Κούρδους και / ή την κουρδική πολιτική, αλλά όλους όσους στηρίζουν την φιλοδοξία για ελευθερία των λαών της Μέσης Ανατολής. Ο παραλληλισμός μεταξύ των συνθηκών της απομόνωσης του Öcalan, που έχει επιδεινωθεί τα τελευταία 7 έως 8 χρόνια, με την αντίστοιχη περίοδο εξαιρετικής αστάθειας στη Μέση Ανατολή μας λέει πολλά. Η εγκαθίδρυση και συνέχιση του συστήματος του Imrali είναι αποτέλεσμα του αδιεξόδου στο οποίο βρίσκεται το τουρκικό κράτος σχετικά με το λεγόμενο κουρδικό ζήτημα. Οι πρόσφατες προβλέψεις και προειδοποιήσεις του κ. Öcalan έχουν ακουστεί από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη. Σε μια εποχή που η Μέση Ανατολή έχει μετατραπεί σε θάλασσα αίματος, ο κ. Öcalan, σε μια προσπάθεια να συμβάλει σε μια λύση, πρότεινε μια τοπική, ειρηνική και λογική προσέγγιση για τους λαούς της περιοχής. Αυτή η προσέγγιση έχει γίνει ο στόχος των ελίτ των κυβερνητικών δυνάμεων. Η επίθεσή τους υποστηρίζεται από μια διεθνή συνωμοσία και την φυλάκιση του κ. Öcalan χωρίς επικοινωνία.
Διεθνοποίηση του λεγόμενου κουρδικού ζητήματος
Επί του παρόντος, κρίσεις εμφανίζονται σε όλο τον κόσμο, για διάφορους λόγους και με διαφορετικά υπόβαθρα. Κατά το τέλος της πρώτης εικοσαετίας του 21ου αιώνα, η Μέση Ανατολή θεωρείται πηγή ενός εκτυλισσόμενου χάους. Αυτή η κρίση είναι μια έκφραση των δεινών της αντιδημοκρατικής σύλληψης του έθνους-κράτους που έχει εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο από τις μεταβαλλόμενες ηγεμονικές δυνάμεις. Μετά τους δύο παγκόσμιους πολέμους, η Ευρώπη ανέπτυξε ένα δημοκρατικό στυλ βασισμένο στις διαπραγματεύσεις, δημιουργώντας νέους διοικητικούς, πολιτικούς και κυβερνητικούς μηχανισμούς. Στη Μέση Ανατολή, ωστόσο, η κρίση συνεχίζεται υπό τη μορφή ενός παρατεταμένου Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Από το Αφγανιστάν και το Κουρδιστάν μέχρι τη Λιβύη, τα τελευταία 21 χρόνια η περιοχή έχει δει εκατομμύρια θανάτους, άλλες απώλειες και καταστροφή.
Οι εξελίξεις που έχουν περιγραφεί ως διεθνοποίηση του λεγόμενου κουρδικού ζητήματος είναι στην πραγματικότητα μια ακριβής αντανάκλαση της αιτίας του προβλήματος. Κάτω από την κηδεμονία τεσσάρων διαφορετικών εθνικών κρατών, οι Κούρδοι έχουν υποβληθεί σε αφομοιωτικές, εξολοθρευτικές, ακόμη και γενοκτονικές πολιτικές. Όταν η Συρία, το Ιράν, το Ιράκ και η Τουρκία κατέφυγαν στη βία, δεν το έκαναν μόνοι τους αλλά με την άδεια της διεθνούς κοινότητας. Αναμφίβολα, υπάρχουν και πολλά παραδείγματα αγώνων ελευθερίας κατά την διάρκεια της ιστορίας που δείχνουν την άρνηση των Κούρδων να αποδεχθούν το status quo ως τύχη τους. Όσον αφορά το “δικαίωμα αυτοδιάθεσης”, οι Κούρδοι έχουν δείξει την αποφασιστικότητα τους να υπάρξουν ως λαός, καθώς και μέσω της συμβολής τους στον εκδημοκρατισμό των εθνικών κρατών όπου απειλούνται από γενοκτονία. Η ισχυρότερη έκφραση αυτής της θέλησης έχει εκδηλωθεί στις ίδιες τις ιδέες του Öcalan. Κατά συνέπεια ο κ. Öcalan δηλώνει ότι θεωρεί τον εαυτό του ως “τη θέληση του ελεύθερου Κούρδου“.
Για ειρήνη βασιζόμενη στην αξιοπρέπεια, τη δημοκρατία και την ελευθερία
Από φιλοσοφικής, κοινωνιολογικής, ηθικής, πολιτικής, ιστορικής και κάθε άλλης πλευράς, τα ευρήματα του Öcalan σχετικά με το λεγόμενο κουρδικό ζήτημα είναι ακριβή και περιεκτικά. Όπως ακριβώς οι προτάσεις του για την επίλυση του προβλήματος έχουν τοπικό και περιφερειακό ενδιαφέρον, είναι επίσης άξια συζήτησης σε παγκόσμιο επίπεδο. Το 1992-1993, ο κ. Öcalan είπε ότι οι προσπάθειές του καθοδηγούνται από το αίτημα για «δημοκρατική πολιτική λύση, ειρήνη που βασίζεται στην αξιοπρέπεια, τη δημοκρατία και την ελευθερία» και έπραξε ανάλογα. Ανακοίνωσε μονομερώς αρκετές παύσεις πυρός, έκανε διάφορες ανακοινώσεις και συμμετείχε σε πολλές συναντήσεις με στόχο την εξεύρεση λύσης. Τελικά, ενόψει μιας απειλής πολέμου που προέκυψε αμέσως μετά την έκκλησή του για ειρήνη και επίλυση της σύγκρουσης την 1η Σεπτεμβρίου 1998, ο Öcalan αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Συρία στις 9 Οκτωβρίου 1998. Αποφάσισε να μεταβεί στην Ευρώπη για να επιδιώξει μια δημοκρατική λύση με πολιτικά μέσα.
Διεθνής συνωμοσία αντί ειρήνης
O κ. Öcalan ζήτησε από την Ευρώπη να υποστηρίξει τις προσπάθειές του για μια δημοκρατική λύση και ειρήνη. Αλλά αντί απάντησης, μία διεθνής συνωμοσία οργανώθηκε εναντίον του. Ωστόσο, δεν εγκατέλειψε ποτέ τις προσπάθειες του για πολιτική λύση και ειρήνη. Συνειδητοποίησε πόσο επείγουσα είχε γίνει η απαίτηση για ειρήνη και αναπτύσσοντας τις σκέψεις του με μια ακόμα πιο ενεργητική και προσεκτικά αιτιολογημένη κοσμοθεωρία, η επιρροή του αυξήθηκε. Οι περιφερειακές δυνάμεις που τοποθετούνται ως υποστηρικτές του status quo και οι διεθνείς δυνάμεις με τα ηγεμονικά τους συμφέροντα ευθύνονται εξίσου για το συνεχιζόμενο χάος στη Μέση Ανατολή, η οποία εξακολουθεί να ταρακουνιέται από κρίσεις και πολέμους. Εν τω μεταξύ, οι Κούρδοι έχουν αρχίσει να εστιάζουν στο να φέρνουν τη δική τους ικανότητα για συμφιλίωση στον έξω κόσμο. Πράγματι, οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή έχουν δώσει στους Κούρδους αποφασιστικό ρόλο στην περιοχή και καθιστούν τη λύση του κουρδικού ζητήματος καθήκον διεθνούς σημασίας. Εκτός από τη στάση των Κούρδων, η σημερινή κατάσταση μάς αναγκάζει να επανεξετάσουμε τον ρόλο του κ. Öcalan. Πριν αλλά και κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του στο νησί Imralı, έχει συχνά αποδείξει την ικανότητά του να κάνει εύλογες και ρεαλιστικές προτάσεις, βασισμένες στην ιστορική συνείδηση για επίλυση του προβλήματος.
Η εισβολή ως συνέχεια της συνωμοσίας
Εξετάζοντας τόσο τις ιστορικές όσο και τις πρόσφατες εξελίξεις, μπορούμε να δούμε ότι οι Κούρδοι χρησιμοποιούνται ως μέσο εκβιασμού και διαπραγματεύσεων για την ενσωμάτωση των τεσσάρων κρατών που τους διαιρούν από το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα (Τουρκία, Ιράν, Ιράκ και Συρία). Απέναντι σε αυτό το ιστορικό-πολιτικό υπόβαθρο, ο σκοπός της διεθνούς συνωμοσίας που οργανώθηκε εναντίον του κ. Öcalan στις 9 Οκτωβρίου 1998 είναι εμφανής, δηλαδή να προκαλέσει έναν κουρδικό-τουρκικό πόλεμο – χωρίς διέξοδο και καμία ελπίδα για λύση – και να αναγκάσει τις δύο αποδυναμωμένες πλευρές σε μια εξαρτημένη θέση. Η επίθεση κατοχής στη Βόρεια Συρία στις 9 Οκτωβρίου 2019, την επέτειο της συνωμοσίας, πρέπει να θεωρηθεί ως απόδειξη της επιθυμίας να συνεχιστεί η ίδια πολιτική. Ο ίδιος ο κ. Öcalan έχει επανειλημμένα επισημάνει ότι η συνωμοσία και η απομόνωσή του είναι μία καθαρή αντανάκλαση της πολεμικής πολιτικής. Σήμερα, ο κόσμος επικεντρώνεται στη Συρία, ιδιαίτερα στη βόρεια και ανατολική Συρία. Ενώ οι περιοχές αυτές αποτέλεσαν το πεδίο των πρόσφατων εξελίξεων, οι εντάσεις και οι αντιφάσεις στο Ιράκ, το Ιράν και την Τουρκία διαδραματίζουν επίσης σημαντικό ρόλο. Η πολιτική της Τουρκίας στη Συρία συνδέεται άμεσα με το λεγόμενο κουρδικό ζήτημα. Θεωρώντας ότι αυτή η πολιτική είναι αυτή του πολέμου και του αποκλεισμού, μπορούμε να την αναγνωρίσουμε ως την αιτία για το πρόσφατο κύμα θανάτου, καταστροφής και απώλειας, για τα προσφυγικές μετακινήσεις και για τις κρίσεις στον τομέα της μετανάστευσης και του ασύλου. Παρόλα αυτά, εάν η Τουρκία επιδείξει την απαραίτητη βούληση, θα μπορούσε να επιτευχθεί μια λύση στο λεγόμενο κουρδικό ζήτημα σε μία βάση διαλόγου και πολιτικής. Στις άμεσες και έμμεσες σχέσεις του με το κράτος, ο κ. Öcalan προσπάθησε να αναπτύξει μια άποψη προσανατολισμένη στη λύση. Έχει κάνει πολλή δουλειά πάνω σε αυτό και έχει καλέσει όλους να δεχθούν τη δημοκρατική ειρήνη. Ωστόσο, στη διεθνή σκηνή, οι πολιτικοί μηχανισμοί και αυτοί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αγνοούν τις προσπάθειες για εξεύρεση λύσης και επίτευξη ειρήνης που έκανε ο κ. Öcalan πριν και μετά τη φυλάκισή του στο νησί Imralı και προτιμούν να συνεχίζουν να τον αποκαλούν “τρομοκράτη”. Από νομικής άποψης, αυτή η συμπεριφορά ενθάρρυνε αυθαίρετες συμφωνίες και πρακτικές που επιδεινώνουν περαιτέρω τον απομονωμένο εγκλεισμό του Imralı και την ενσωμάτωση αντιδημοκρατικών αρχών στο τουρκικό Σύνταγμα και νομοθεσία.
Η απαγόρευση επίσκεψης έσπασε μόνο για ένα σύντομο διάστημα
Στο πλαίσιο του αυθαίρετου και παράνομου συστήματος απομόνωσης του Imralı, οι δικηγόροι του δεν μπορούσαν να πραγματοποιήσουν καμία επίσκεψη στον πελάτη τους για μια περίοδο 8 ετών, από τις 27 Ιουλίου 2011. Κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους, συζητήσαμε εντατικά και παρακολουθήσαμε τις απεργίες πείνας χιλιάδων ανθρώπων, που τελικά οδήγησαν στο να επιτραπεί στον κ. Ocalan να δεχθεί επίσκεψη από τους δικηγόρους του. Τελικά πραγματοποιήθηκαν συνολικά πέντε επισκέψεις. Η πρώτη επίσκεψη στις 2 Μαΐου 2019 ακολουθήθηκε από επισκέψεις στις 22 Μαΐου, 12 Ιουνίου, 18 Ιουνίου και 7 Αυγούστου. Έκτοτε ωστόσο, έχει και πάλι επανέλθει η απαγόρευση εισόδου στο Imrali και οι δικηγόροι του Öcalan δεν ξαναείδαν τον πελάτη τους ενώ οι αντίστοιχες προσφυγές τους δεν έχουν καν απαντηθεί.
Προτάσεις λύσεων ξανά
Κατά τη διάρκεια της πρώτης από τις επισκέψεις αυτές, ο κ. Öcalan γνωστοποίησε τις απόψεις του στο κοινό σε μια δήλωση επτά σημείων, συμπεριλαμβάνοντας προτάσεις για επίκαιρα ζητήματα. Ωστόσο, η δήλωση, στην οποία ο ίδιος αναφέρεται ως “η θέση του Imralı”, είναι επίσης μια επαρκής πηγή για να δείξει τις απόψεις του. Συνοπτικά, περιλαμβάνει τα ακόλουθα περιεχόμενα:
1. την ανάγκη για κοινωνική συμφιλίωση,
2. την ανάγκη να ξεκινήσουν δημοκρατικές διαπραγματεύσεις,
3. μια λύση διαλλακτικής εξουσίας στα προβλήματα της Τουρκίας και της περιοχής, ιδιαίτερα του συνεχιζόμενου πολέμου,
4. επίλυση των προβλημάτων στη Συρία υπό το πρίσμα της κατοχυρωμένης από το Σύνταγμα τοπικής δημοκρατίας, διατηρώντας παράλληλα την εδαφική ακεραιότητα της Συρίας,
5. αντίθεση στη συνέχιση των απεργιών πείνας,
6. αποφασιστικότητα να τηρηθεί η δήλωση του Newroz του 2013,
7. μια λύση βασισμένη στην ανθρώπινη ειρήνη και τη δημοκρατία.
Επίσης κατά τη διάρκεια των τεσσάρων συναντήσεων που ακολούθησαν την εν λόγω δήλωση που προέκυψε από την πρώτη επίσκεψη, ο Öcalan αξιολόγησε τις διαστάσεις και την πιθανή εξέλιξη του αναμενόμενου πολέμου στη Μέση Ανατολή, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά τη σημασία του για την επίλυση συγκρούσεων. Στο πλαίσιο του λεγόμενου “Τρίτου δρόμου” στην κουρδική πολιτική, κατέστησε σαφές ότι μια δημοκρατική συνταγματική λύση είναι ο ακρογωνιαίος λίθος ενός δημοκρατικού και κοινού μέλλοντος των λαών. Κατά την πέμπτη και τελευταία συνάντησή μας στις 7 Αυγούστου 2019, ο κ. Öcalan επεσήμανε την πιθανότητα του πολέμου και επανέλαβε την έγνοια του για την αποτροπή ενός τέτοιου σεναρίου. Υπογράμμισε την ικανότητά του να θέσει τέρμα στη βία και την αναγκαιότητα μιας δημοκρατικής συνταγματικής λύσης στο λεγόμενο κουρδικό εσωτερικό ζήτημα και διαβεβαίωσε: “Δώστε μου μία εβδομάδα και θα απομακρύνω τον κίνδυνο των συγκρούσεων. Εντός μίας εβδομάδας μπορώ να ανοίξω έναν τρόπο επίλυσης του προβλήματος. Είμαι βέβαιος ότι θα αποτρέψω τη σύγκρουση“. Αλλά ούτε, όπως παραδέχτηκε ο ίδιος ο Οτσαλάν, το κράτος στάθηκε λογικά απέναντι στα αιτήματά του και συνέχισε τις επιθέσεις του, ούτε η διεθνής κοινότητα ανταποκρίθηκε όπως ελπίζαμε. Καθώς ο πόλεμος συνεχίζει να έχει ολοένα και πιο καταστροφικές συνέπειες κάθε μέρα, ο κ. Öcalan εμμένει στην έκκλησή του για μια ειρηνική λύση και στην προσφορά του να συμβάλει σε αυτό.
Το σύστημα του Imralı ως πρωτότυπο
Για αυτόν και πολλούς άλλους λόγους, θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε το σύστημα απομόνωσης του Imrali στο 21ο του έτος ως πρόβλημα της τουρκικής πολιτικής φυλακών. Το σύστημα αυτό δεν είναι απλώς μια πτυχή των θεμάτων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δημοκρατίας στην Τουρκία, αλλά η αιτία της. Το σύστημα του Imrali είναι ένα πρωτότυπο εγχείρημα: η εμπειρία και η γνώση που αποκτάται από αυτό το μεταβαλλόμενο και αναπτυσσόμενο σύστημα, το οποίο συνεχώς, αδιάλειπτα και σκόπιμα επιβάλλεται, χρησιμοποιείται σε διάφορους τομείς, με τις ίδιες τεχνικές. Με άλλα λόγια: Δεν πρέπει να αντιλαμβανόμαστε το Imralı ως μία περίπτωση παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά ως ακριβές σύμβολο του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας στην Τουρκία.
Μιλώντας για την ελευθερία του κ. Öcalan
Στο όνομα μιας πολιτικής και δημοκρατικής λύσης του λεγόμενου κουρδικού ζητήματος και μιας ειρηνευτικής διαδικασίας στη Μέση Ανατολή, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να λάβει θέση και να αποτρέψει την Τουρκία από τη χρήση της μεθόδου της απομόνωσης. Εάν στο παρελθόν υπήρχε στήριξη για μια δημοκρατική λύση στο λεγόμενο κουρδικό ζήτημα, τα στοιχεία της Τουρκίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, η δημοκρατία και το κράτος δικαίου της θα ήταν σαφώς καλύτερα σήμερα. Μια ειρηνευτική διαδικασία θα πρέπει να εξεταστεί από ιστορική και πολιτική άποψη, προκειμένου να αποτραπεί η επανάληψη της ιστορίας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο σήμερα θα θέλαμε να ζητήσουμε από όλα τα δημοκρατικά θεσμικά όργανα, τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, τα πολιτικά κόμματα και τα σώματά τους, ειδικά εκείνα που συμμετέχουν σε αυτή τη διάσκεψη, να μιλήσουν για τον τερματισμό της απομόνωσης του κ. Öcalan και εντέλει για την ελευθερία του.
