Ένα από τα λιγότερο συζητημένα ερωτήματα στο πλαίσιο του αμερικανοϊσραηλινού πολεμικού σχεδίου κατά του Ιράν, από τις 28 Φεβρουαρίου 2026, φαίνεται να αφορά τον λόγο για τον οποίο το ιρανικό κουρδικό πεδίο δεν μετατράπηκε σε ενεργό χερσαίο μέτωπο στο Ανατολικό Κουρδιστάν — ονομασία που χρησιμοποιείται στην κουρδική πολιτική βιβλιογραφία για τις κουρδικές περιοχές του Ιράν, στα δυτικά της χώρας. Και αυτό, παρά την ύπαρξη ένοπλων κουρδικών οργανώσεων και παρά το γεγονός ότι η συνοριακή γεωγραφία με την Περιφέρεια του Κουρδιστάν στο Ιράκ παρέχει, θεωρητικά, ένα όχι αμελητέο επιχειρησιακό περιθώριο.
Η άμεση στρατιωτική ανάγνωση ίσως να μη δίνει επαρκή απάντηση. Είναι αλήθεια ότι υπήρξαν άμεσες ιρανικές απειλές προς την Περιφέρεια του Κουρδιστάν του Ιράκ, ως προειδοποίηση για το ενδεχόμενο έναρξης οποιασδήποτε ένοπλης δράσης εναντίον του Ιράν από τα στρατόπεδα των κουρδικών κομμάτων, τα οποία βρίσκονται στην πλειονότητά τους σε περιοχές υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης της Περιφέρειας του Κουρδιστάν του Ιράκ. Είναι επίσης αλήθεια ότι υπήρξαν έγκαιρες τουρκικές προειδοποιήσεις προς το Κόμμα Ελεύθερης Ζωής του Κουρδιστάν (PJAK) να μην προχωρήσει σε καμία διείσδυση στο ιρανικό έδαφος. Όμως όλα αυτά δεν αρκούν για να εξηγήσουν γιατί τα κουρδικά κόμματα δεν ανταποκρίθηκαν σε άμεσο αίτημα του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να συμμετάσχουν χερσαία στις επιχειρήσεις, σε σημείο που το όνομα των Κούρδων του Ιράν να βρεθεί στην κορυφή των τίτλων μεγάλων διεθνών μέσων ενημέρωσης, ενώ δημοσιεύθηκαν και ανακριβείς πληροφορίες ότι οι Κούρδοι είχαν ήδη ξεκινήσει χερσαία επίθεση στις πρώτες ημέρες του πολέμου.
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου στις Ανιχνεύσεις
