Αυτή την περίοδο αναδεικνύονται στην περιοχή διάφορα μοντέλα πολιτικών δομών που επιχειρούν να ορίσουν τη μορφή του κράτους και του κοινωνικού του συμβολαίου. Δύο από αυτά βρίσκονται ακόμη σε διαδικασία διαμόρφωσης και δεν έχουν αποκρυσταλλωθεί οριστικά, όμως σε πρώτη φάση μπορεί κανείς να μιλήσει για δύο εξέχοντα μοντέλα. Το πρώτο είναι το τουρκικό μοντέλο, το οποίο στην πράξη συνιστά την κουρδική πρόταση για την αναδόμηση της δημοκρατίας. Το μοντέλο αυτό επιδιώκει να επαναπροσδιορίσει το κράτος με τρόπο που να σπάει την εθνική μονομέρεια η οποία εκτείνεται εδώ και εκατό χρόνια, και να επιτρέψει στους Κούρδους να εισέλθουν στην πολιτική δομή ως πραγματικοί εταίροι και πολίτες της δημοκρατίας, χωρίς να εγκαταλειφθεί οποιαδήποτε από τις εθνικές περιφέρειες που είναι διεθνώς κατοχυρωμένες με το όνομα Τουρκία. Αυτή η διαδικασία οφείλεται στο πλεόνασμα του κουρδικού αγώνα εκεί και όχι σε κάποια «εθνική συνείδηση» στον ορισμό της δημοκρατίας. Γι’ αυτό και η «νέα Τουρκία» παραμένει ακόμη υπόθεση και όχι επίτευγμα, και η απόδειξη βρίσκεται στο δεύτερο μοντέλο.
Διαβάστε τη συνέχεια στις Ανιχνεύσεις.
Αρχικός σύνδεσμος: NlkaNet
