Η ιρανική αστυνομία ηθικής (Gasht-e-Ershad) ξυλοκόπησε μέχρι θανάτου μια νεαρή Κουρδισσα στο ξέπλυμα της νεότητάς της, τη Jîna (Mahsa – ΣτΜ: οι Κούρδοι απαγορεύεται να παίρνουν κουρδικά ονόματα στο Ιράν, οπότε το Mahsa ήταν το επίσημο όνομα της Jîna) Aminî, με το σκεπτικό ότι τα μαλλιά της φαίνονται κάτω από τη μαντίλα της.
Κατά τη διάρκεια των αιώνων τα μαλλιά μιας γυναίκας θεωρούνταν η κορωνίδα της. Είναι πηγή ομορφιάς, μεγαλοπρέπειας και μαγείας. Οι Yaresan Κούρδοι του Hawraman στην επαρχία Κουρδιστάν, στο βορειοανατολικό Ιράν εξακολουθούν να ορκίζονται έναν από τους πιο δυνατούς όρκους στις κοτσίδες της μητέρας τους: «li ser biskê dayk». Σε όλους τους πολιτισμούς, τα μαλλιά μιας γυναίκας είναι ένας όμορφος τρόπος της εξωτερικής της έκφρασης, με πολύχρωμες χάντρες και στολίδια, κοτσίδες και κόμπους, φορέματα κεφαλής και καπέλα.
Μετά την ανδροκρατούμενη αντεπανάσταση, οι αξίες των γυναικών και το σώμα των γυναικών δαιμονοποιήθηκαν και τα μαλλιά τους έγιναν αντικείμενο φόβου. Έπρεπε να ταφούν, να σκεπαστούν, με την αιτιολογία ότι ξυπνούσε τη λαγνεία στους ανθρώπους. Ο Χριστιανισμός, που έλεγε ότι ο διάβολος κρυβόταν ανάμεσα στα μαλλιά, και ο Ιουδαϊσμός, που προέβλεπε το κάλυμμα ή το ξύρισμα των μαλλιών των γυναικών, βοήθησαν να γίνει αυτό θρησκευτικός νόμος. Αλλά οι εκπρόσωποι αυτών των θρησκειών δεν εφαρμόζουν πλέον αυτούς τους κανόνες τόσο αυστηρά. Αν και δεν υπάρχει πραγματικός στίχος σχετικά με το κάλυμμα των μαλλιών των γυναικών, η επιβολή στις γυναίκες να καλύπτουν τα μαλλιά τους στο όνομα της ισλαμικής παράδοσης συνεχίζεται από το καθεστώς των μουλάδων του Ιράν, τους αντιδραστικούς Ταλιμπάν του Αφγανιστάν, το ISIS και τη φασιστικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) της Τουρκίας.
Οι γυναίκες αναγκάζονται να καλύπτουν τον εαυτό τους, με μαντίλα (που καλύπτει τα μαλλιά), χιτζάμπ (συμπεριλαμβανομένων των μαλλιών και του λαιμού) ή νικάμπ (συμπεριλαμβανομένων των μαλλιών, του λαιμού και του προσώπου, με πλέγμα ή σχισμή για τα μάτια)· είτε με βία είτε με πειθώ, πείθοντάς τις ή υποχρεώνοντάς τις, πρόσφατα και με τη δημιουργία ενός νέου τομέα στη βιομηχανία της μόδας, όλα αυτά είναι μόνο μια πτυχή της κυριαρχίας πάνω στο γυναικείο σώμα. Το θέμα προχωρά πιο πέρα από τη φυσική κάλυψη των μαλλιών και του σώματος, είναι συμβολικό, διασφαλίζοντας την υποδούλωση και την αναγκαστική υποταγή των γυναικών. Ο έλεγχος στο σώμα των γυναικών δεν περιορίζεται στην κάλυψη των μαλλιών, του προσώπου, των ματιών και των καμπυλών του σώματος. Καλύπτει ένα ευρύ φάσμα κοπής και διαμόρφωσης μαλλιών, πίεση για απώλεια ή αύξηση βάρους, μακιγιάζ και βαφή μαλλιών. Η κάλυψη των γυναικών και η ενθάρρυνσή τους να εκθέσουν το σώμα τους είναι διαφορετικές πτυχές της ίδιας πολιτικής.
Σε πολλούς πολιτισμούς, όταν οι γυναίκες υφίστανται βαθιά θλίψη, κόβουν τα μαλλιά τους. Αυτό το έθιμο συνεχίζεται μεταξύ των Γιαζίντι και σήμερα. Μετά τη γενοκτονία, εξέφρασαν τη θλίψη τους κρεμώντας τις κοτσίδες τους στους τάφους των θυμάτων που είχαν αγαπήσει. [Αυτή η παράδοση] υπάρχει επίσης στο Κουρδιστάν και σε πολλές χώρες της Μέσης Ανατολής. Περιλαμβάνεται σε πολλές ιστορίες στο κουρδικό «Βιβλίο Τιμής» (Sharafnameh).
Μετά το θάνατο της Jîna, εκατοντάδες γυναίκες που έκλαιγαν μοιράστηκαν βίντεο όπου κόβουν τα μαλλιά τους. Γυναίκες που έκοψαν τα μαλλιά τους για τους γιους και τους αγαπημένους τους σε θρύλους, μύθους και στην κοινοτική ζωή, τώρα κόβουν τα μαλλιά τους ως άμεση δράση στη μνήμη μιας γυναίκας που αντιστάθηκε στις πρακτικές ενός σάπιου καθεστώτος. Τα τριαντάφυλλα που άφησαν στο σώμα της οι εργαζόμενοι του νοσοκομείου που κλαίνε, και το κουρδικό μοιρολόι της μητέρας της, πάνω από τον τάφο της κόρης της, ενίσχυσαν τον πόνο και την οργή ακόμη περισσότερο.
Το καθεστώς των μουλάδων του Ιράν πρόσφατα κινήθηκε εκ νέου κατά των γυναικών. Εκδίδοντας φετβά στη ρητορική χιλιετιών του κυρίαρχου αρσενικού, συνδέοντας την ατυχή κατάσταση των παγκόσμιων γεγονότων με την αποκαλυπτική ενδυμασία των γυναικών, την απασχόληση και την ανάδυση από την ανδρική κυριαρχία, έχουν προετοιμάσει το έδαφος για τέτοιες δολοφονίες. Αλλά ο εκφοβισμός που προσπάθησαν να επιφέρουν στις γυναίκες, τους Κούρδους και αυτούς που αντιτίθενται στο σύστημα στο πρόσωπο της Jîna, έχει ανατραπεί και οδήγησε στο να ανάψει μια νέα σπίθα στον αγώνα ενάντια στο σύστημα. Το πιο σημαντικό είναι το κρεσέντο των συνθημάτων που οι γυναίκες και οι άνδρες στο Ιράν γενικά και στο ιρανικό Κουρδιστάν (Rojhilat) ειδικότερα, ψάλλουν στα Κουρδικά και στα Φαρσί ως μία φωνή: «jin-jiyan-azadî!» και «zen-zendegi-azadi». !» (Γυναίκες, Ζωή, Ελευθερία!)
Αυτή η φράση, η οποία έχει γίνει μια μαγική φόρμουλα για την επανάσταση, ήταν μια φράση που επινοήθηκε από τον Abdullah Öcalan, τον ιδρυτικό ηγέτη του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), ο οποίος εξασφάλισε ότι η επανάσταση του Κουρδιστάν θα αναπτυχθεί με τον χαρακτήρα μιας γυναικείας επανάστασης. Σε μια επιστολή προς το γυναικείο κίνημα το 2013 και με τα λόγια, «Θα πρέπει να συνεχίσετε να διδάσκετε τη μαγική φόρμουλα, «jin-jiyan-azadî» και να παραδειγματίζεστε από αυτήν», ο Öcalan εξέφρασε την ανάγκη η γυναικεία επανάσταση να εξαπλωθεί σε όλη τη Μέση Ανατολή.
Αυτές οι διαμαρτυρίες δείχνουν για άλλη μια φορά πόσο επιδραστική είναι η δύναμη αυτής της μαγικής φόρμουλας. Αλλά για να μην καταπνιγούν ξανά αυτές οι διαμαρτυρίες με δολοφονίες, εκτελέσεις και συλλήψεις, πρέπει να αλλάξουν σε μια διαδικασία ίδρυσης, οργάνωσης και σχηματισμού συμμαχιών. Μέχρι στιγμής, το βασικό μειονέκτημα στον αγώνα ενάντια στο σύστημα είναι ότι περίμενε έναν σωτήρα από «έξω» και δεν μετατράπηκε σε έναν κοινό αγώνα του λαού. Όλος ο κόσμος είδε πώς αυτοί οι «εξωτερικοί διασώστες» συμβιβάστηκαν με τα αντιδραστικά καθεστώτα και συστήματα στα παραδείγματα του Αφγανιστάν, του Ιράκ και της Συρίας. Για το λόγο αυτό, η αντίσταση που ξεκίνησε από τη Ροζάβα και εξαπλώθηκε σε όλη τη Βόρεια και Ανατολική Συρία θα πρέπει να οδηγήσει στον αγώνα στο Ιράν και στο Ανατολικό Κουρδιστάν, για έναν αγώνα που βασίζεται στη δική του δύναμη.
Ο άνεμος του Jin-Jiyan-Azadî πρέπει να φουντώσει σε μια καταιγίδα για να παρασύρει τα μαύρα σύννεφα του αντιδραστικού καθεστώτος και όλοι όσοι έχουν καταπιεστεί από το καθεστώς των μουλάδων, ιδιαίτερα οι γυναίκες και οι Κούρδοι, θα πρέπει να πάρουν την εκδίκησή τους.
