Αφιέρωμα στα 23 χρόνια από την σύλληψη του Abdullah Ocalan…
Η ζωή μου στη φυλακή στο νησί İmralı – μέρος 3
Abdullah Ocαlαn
(Διαβάστε το πρώτο και δεύτερο μέρος)
Εκτός από τα φυσικά αίτια που ανοίγουν το δρόμο για προβλήματα υγείας, δεν υπάρχει τίποτα αφόρητο για μένα στη ζωή μου στο İmralı. Το ηθικό, η συνείδηση και η θέλησή μου δεν έχουν εκπέσει, αντιθέτως, είναι πιο εκλεπτυσμένα από πριν, γαλουχημένα με αισθητική και εμπλουτισμένα με όμορφη ανάπτυξη. Καθώς σταδιακά αναπτύσσω εξηγήσεις για τις κοινωνικές αλήθειες μέσω της επιστήμης, της φιλοσοφίας και της αισθητικής, αυξάνονται και οι δυνατότητές μου για μια πιο σωστή, καλύτερη και πιο όμορφη ζωή. Προτιμώ να μείνω στο κελί μου μόνος μου μέχρι την τελευταία μου πνοή παρά να ζω με ανθρώπους που παρασύρονται, μακριά από το μονοπάτι της αλήθειας, από τον καπιταλιστικό νεωτερισμό.
Μια ερώτηση στο μυαλό του λαού που συνδέεται με τη ζωή μου στο İmralı σχετίζεται με το πού και πώς θα ζούσα αν έβγαινα από τη φυλακή. Δεν είμαι επιρρεπής σε ψευδαισθήσεις. Θα πρέπει να είναι γνωστό ότι ο τρόπος ζωής μου είναι αυτός που είναι γνωστός ως επαναστατικός ρεαλισμός. Τέτοιες ερωτήσεις απαντώνται καλύτερα κοιτάζοντας όχι τη ζωή μου μετά από μια πιθανή απελευθέρωση, αλλά ολόκληρη την ιστορία της ζωής μου από την παιδική ηλικία και μετά.
Οι πρώτες μου «εξεγέρσεις», κατά της οικογενειακής εξουσίας όταν ήμουν κάτω από την ηλικία των 10, φέρουν σημαντικές ενδείξεις σε αυτό το θέμα. Ήμουν ένας μοναχικός επαναστάτης ακόμα και τότε. Προσπάθησα να εκφράσω τις αντιρρήσεις μου για τις αγροτικές και τις αστικές κοινότητες σε σημεία της υπεράσπισής μου στο δικαστήριο. Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να βρει μαζί τις απαραίτητες ερωτήσεις και απαντήσεις εκεί. Εν ολίγοις, για μένα η ζωή είναι δυνατή μόνο αν τη ζεις ελεύθερα. Προσπάθησα να εξηγήσω τι σημαίνει ελεύθερη ζωή ως βάση της πιο πρόσφατης πεντάτομης υπεράσπισής μου. Μια ζωή που δεν είναι ηθική, δίκαιη και πολιτική είναι μια ζωή που από την άποψη της κοινότητας δεν πρέπει να βιώνεται.
Μέσω των μονοπωλίων της ιδεολογικής καταπίεσης και εκμετάλλευσης που προκαλούν, ο πολιτισμός γενικά και η καπιταλιστική νεωτερικότητα ειδικότερα καθιστούν δυνατή τη ζωή και τη διασφάλιση της αποδοχής του να ζεις λάθος είδος ζωής, γεμάτη από κάθε είδους σκλαβιά, δημαγωγία και ατομικισμό, και γεμάτη πολλά ψέματα. Έτσι αναδύονται οι εξελίξεις που προσδιορίζονται ως κοινωνικά προβλήματα. Είτε τους αποκαλούμε σοσιαλιστές, είτε υπέρ της ελευθερίας, δημοκράτες ή κομμουνιστές, όλοι όσοι πιστεύουν ότι είναι επαναστάτες πρέπει να αντιταχθούν σε πολιτισμούς που βασίζονται στην καταπίεση και την εκμετάλλευση από την ελίτ, την εξουσία και τον κυρίαρχο τρόπο ζωής της σύγχρονης εποχής. Διαφορετικά, ένας δίκαιος, ελεύθερος, δημοκρατικός και κοινοτικός τρόπος ζωής δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα, και επομένως δεν μπορεί να βιωθεί – κάθε ζωή που θα ζούσαμε με αυτόν τον τρόπο θα ήταν γεμάτη ψέματα, απάτη, αδικήματα και ασχήμια. Αυτό είναι ένας λανθασμένος τρόπος ζωής χωρίς σωστή βάση. Οι μεγάλες προσπάθειες που έχω κάνει σε όλη μου τη ζωή στην απόρριψη αυτού του τρόπου ζωήςείναι καλά κατανοητές. Όπου δεν είναι, ούτε ο χαρακτήρας μου ούτε ο εαυτός μου ως Ηγεσία, μπορεί να κατανοηθεί. Όσοι επιθυμούν να συνταχθούν με τον χαρακτήρα μου ή με εμένα, ως Ηγεσία, και να επωφεληθούν από αυτές χωρίς να τις καταλάβουν θα μπορούσαν να υποστούν μεγάλη απογοήτευση. Η επίδειξη σωστής κατανόησης και συμμετοχής δεν είναι ατομική αλλά κοινωνική υπόθεση.
Μια άλλη δημοφιλής ερώτηση είναι ο τρόπος ζωής με τις γυναίκες. Έχω γράψει για το πώς να ζεις μαζί με τις γυναίκες σε κάθε επίπεδο σε όλους τους τόμους. Η συμβίωση με γυναίκες είναι ιδιαίτερα σημαντική υπό συνθήκες νεωτερικότητας. Αυτό δεν είναι ένα ζήτημα που πρέπει να επιλυθεί ζητώντας, αναζητώντας και εξαπατώντας κορίτσια, είτε σε οίκους ανοχής είτε σε ιδιωτικά σπίτια, είτε με τη συμβίωση μαζί τους, με ή χωρίς παιδιά. Για να επιλυθεί αυτό το ζήτημα που κατέχει σημαντική θέση στην καρδιά των κοινωνικών ζητημάτων, η προσέγγιση πρέπει να είναι επιστημονική, φιλοσοφική, ηθική και αισθητική. Στην εποχή που ζούμε, υπό συνθήκες καπιταλιστικής νεωτερικότητας, μια ισότιμη, ελεύθερη ζωή μαζί με τις γυναίκες είναι μια ζωή που απαιτεί μεγάλη ευθύνη και ισχυρή προσέγγιση βασισμένη στην επιστήμη, τη φιλοσοφία, την ηθική και την αισθητική. Χωρίς να αναγνωρίζουμε το καθεστώς που επιβάλλεται στις γυναίκες σε όλη την ιστορία του πολιτισμού και στη σύγχρονη εποχή, χωρίς ηθική και αισθητική προσέγγιση, απόπειρες για κάθε είδους κοινή ζωή θα έχουν ως αποτέλεσμα αδικήματα, ανηθικότητα και ασχήμια.
Για να αποφευχθεί η σπατάλη της ζωής, είναι επιτακτική ανάγκη να δοθεί προτεραιότητα στην υλοποίηση των σωστών, ηθικών και αισθητικών μορφών ζωής μαζί με τις γυναίκες. Η ανάλυση του χαρακτήρα της γυναίκας, πάνω στον οποίο έχει δοκιμαστεί και επιβληθεί κάθε είδους υποδούλωση, και το να κάνεις τις γυναίκες συντρόφους και συνοδοιπόρους στη ζωή, στην υπόθεση της ελευθερίας και της ισότητας είναι θεμελιώδης προϋπόθεση για να γίνουν επίσης σωστοί, ηθικοί και όμορφοι και οι άνδρες.
Οι λόγοι για τους οποίους εκτιμώ αυτόν τον τρόπο ζωής και θεωρώ ότι είναι θέμα αρχής θα κατανοηθούν καλύτερα αν διαβαστούν σωστά οι λέξεις στην υπεράσπισή μου. Ένας τρόπος ζωής που βασίζεται στην πρωτόγονη σεξιστική «κυριαρχία» πάνω στις γυναίκες (ως μια μορφή σχέσης όπου ακόμη και η βιολογική σεξουαλικότητα εκφυλίζεται), που επιβάλλεται από την εξουσία-κεντρική ηθική του πολιτισμού της νεωτερικότητας, δημιουργεί μεγάλη ανηθικότητα και ασχήμια. Αν με τον καιρό κατανοηθεί σωστά ο μεγάλος μου πόλεμος εναντίον αυτού και τα αποτελέσματά του, η ζωή θα βιωθεί με καλύτερα ήθη και ομορφιά μαζί με τις γυναίκες. Κάθε άνδρας και γυναίκα που αναλαμβάνει μερίδιο της ευθύνης για αυτό – ιδιαίτερα για τις γυναίκες, προκειμένου να ενδυναμωθούν και να απελευθερωθούν και να επιτύχουν την ισότητα σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής- πρέπει να αναπτύσσουν και να οργανώνουν συνεχώς επιστημονικές, φιλοσοφικές, ηθικές και αισθητικές προσεγγίσεις και πρακτικές και να ενθαρρύνουν την αναζωογόνηση της νοοτροπίας και των θεσμών του δημοκρατικού έθνους.
Είτε μέσα είτε έξω από τη φυλακή, στη μήτρα της μητέρας ή σε οποιαδήποτε στιγμή στο χρόνο και στο χώρο, μόνο κοινοτικά μπορεί να βιωθεί η ανθρώπινη ζωή ελεύθερα, ισότιμα (με διαφορετικότητα) και δημοκρατικά. Οποιοσδήποτε τρόπος ζωής εκτός αυτού είναι αποκλίνων και επομένως ανθυγιεινός. Αυτή η παρέκκλιση καταπολεμάται με διάφορες κοινωνικές αφηγήσεις και ενέργειες, συμπεριλαμβανομένης της επανάστασης, για να την επαναφέρουμε στον σωστό τρόπο και να την κάνουμε υγιή. Για το σκοπό αυτό, διαμορφώνεται μια νοοτροπία και μια βούληση που είναι ηθική, αισθητική, φιλοσοφική και επιστημονική.
Έτσι, όπου κι αν βρίσκομαι όταν εμφανιστεί η πιθανότητα απελευθέρωσης και όποτε και αν συμβεί αυτό, είναι φυσικό να είμαι σε συνεχή αγώνα μέχρι το τέλος με όποιο τρόπο δράσης είναι απαραίτητος, για την κοινότητα της οποίας προσπαθώ να είμαι μέρος, για τους Κούρδους που υφίστανται την πιο τραγική πραγματικότητα αυτού, για την κατάκτηση του δημοκρατικού έθνους που είναι ο δρόμος τους προς τη λύση και τη χειραφέτηση, για την Ένωση Δημοκρατικών Εθνών που είναι ο δρόμος προς τη λύση και τη χειραφέτηση όλων των λαών της Μέσης Ανατολής ξεκινώντας με τους γείτονές τους και για την Ένωση Δημοκρατικών Εθνών που είναι ο δρόμος για τη λύση και τη χειραφέτηση για όλους τους λαούς του κόσμου στον οποίο αποτελούν μέρος. Θα συνεχίσω την πορεία μου με τον χαρακτήρα μου της αλήθειας, που κέρδισα σε μεγάλο βαθμό μέσω της ηθικής, αισθητικής, φιλοσοφικής και επιστημονικής δύναμης που κατέστη αναγκαία από αυτό, θα κερδίσω τη ζωή και θα τη μοιραστώ με όλους.
21 Δεκεμβρίου 2010
Abdullah Ocαlαn
Κατάδικος σε απομόνωση στις φυλακές τύπου F İmralı
Προς την Προεδρία Του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
Στρασβούργο/Γαλλία
